ਇੱਕ ਭਗਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਲ ਕੀਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ ਦਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਧਾਰਨਾ ਪੂਰੀ ਸੱਚੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਉੱਤੇ ਅੱਠ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਕਰਕੇ ਲੜੀਵਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪੰਜ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਸ਼ੁੱਧੀ, ਚਾਰ ਉਤਪੱਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਓਮ' ਅੱਖਰ, ਜੋ ਚਿੱਟਾ ਅਤੇ ਪૃਥਵੀ ਤੱਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਣ' ਅੱਖਰ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ, ਸੱਜੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ; 'ਮੋ', ਜੋ ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਖੱਬੇ ਕੂਹਣੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਣ', ਜੋ ਸਰਵਤ੍ਰ ਬੀਜ ਹੈ, ਸੱਜੀ ਭੁਜਾ ਉੱਤੇ; 'ਰ', ਜੋ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 'ਯ', ਜੋ ਵਾਯੁ ਤੱਤ ਨਾਲ ਹੈ, ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ; 'ਣ', ਜੋ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਹੈ, ਸੱਜੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ; ਅਤੇ ਇਹੀ 'ਯ' ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਧਾਰਤ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਪਿੱਛੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਉੱਤੇ ਵੈਕੁੰਠ, ਥੱਲੇ ਵਰਾ੍ਹ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਭਗਤ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਸ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਤ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਏਕ ਰੂਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਦ ਉਪਚਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, 'ਫਟ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਭਗਤ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ, ਵਾਯੁ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਸਮੇਤ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ 'ਓਮ' ਰੂਪ, ਚਮਕਦਾਰ, ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਠ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਲੜੀਵਾਰ ਅਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉੱਚਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਰਾਂ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਨਿੱਤ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਾਹਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਿਤ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅਚਿੰਤ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਭਗਤ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, 'ਓਮ! ਹੇ ਪਦਮਨਾਭ, ਨਿੱਤ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਸਵੀਕਾਰੋ'—ਇਹ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਮਧੁ-ਮਿਸ਼੍ਰਣ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੋ।' 'ਮੈਂ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਤੋਂ ਲਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਚਮਨ ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੋ।' 'ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਜੋਤ ਤੇ ਵਾਯੁ ਹੋ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।' 'ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਸਤ੍ਰ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਅਤੇ ਯਜ్ఞ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ।' 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਚਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਲਗਾ ਲਵੋ।' 'ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਤ੍ਰੈਗੁਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥ ਨਾਲ ਗੰਢ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਨੇਊ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।' 'ਤੁਾਡੇ ਅੰਗ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਗਹਣੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਰਹਿਣ।' 'ਇਹ ਧੂਪ, ਜੋ ਵਣਸਪਤੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹੈ, ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।' 'ਤੁਹਾਡੀ ਜੋਤਿ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੋਤਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹੋ—ਇਹ ਦੀਵਾ ਸਵੀਕਾਰੋ।' 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਭੋਜਨ, ਛੇ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।' 'ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪੂਰਬੀ ਪੰਖੁੜੀ ਉੱਤੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਪੱਛਮੀ ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਪੰਖੁੜੀ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ।' 'ਵਰਾਹ ਨੂੰ ਆਗੇ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ, ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ, ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।' 'ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਅੱਠ-ਅੱਖਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਚਕਰ ਨੂੰ ਖੱਬੇ, ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖੋ।' 'ਗਦਾ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ।' 'ਤੁਰਕਸ਼ ਨੂੰ ਸੱਜੇ, ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਖੱਬੇ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਸੱਜੇ, ਪੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਰੱਖੋ।' 'ਵਨਮਾਲਾ ਅੱਗੇ, ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ, ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।' 'ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਯਮ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ।' 'ਵਾਯੁ, ਕੁਬੇਰ, ਈਸ਼ਾਨ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਤੰਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੇ ਪੂਜੋ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਇਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਇਸ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।