ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ ਵਿਆਪਕ, ਸੁਖਮ, ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦੀ ਚਿਨ੍ਹਾ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੈ। ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਰਖਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਵੀ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਵਾਮਨ ਦੇ ਰੂਪ, ਕਰਤਬ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਦੇ ਧਾਰਕ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਅਕਲਪਨਯ, ਅਤੇ ਭਯ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਗਤ-ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੌਕਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੱਚਾ ਆਤਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਮ੍ਰਦੂ ਰੂਪ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭੋਗ ਦਾਤਾ, ਅਨੇਕ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਓਮ, ਉਹ ਦੇਵ ਰੂਪ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਹ ਚੰਦ ਅਤੇ ਅੱਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਗਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਉਹ ਰਿਕ ਦੇ ਰੂਪ, ਸ਼ਬਦ-ਕ੍ਰਮ ਦੇ ਰੂਪ, ਰਿਕ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਅਤੇ ਰਿਕ ਦੇ ਸਾਧਨ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਓਮ, ਯਜੁਸ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਯਜੁਸ ਰੂਪ, ਯਜੁਸ ਅਤੇ ਹੋਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਯਜੁਸ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸ੍ਰੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ, ਸ੍ਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ, ਸਯਮ, ਜੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚਿੰਤਨ, ਅਤੇ ਜੋਗੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਓਮ, ਸਾਮਨ ਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਮਨ ਗੀਤ, ਮ੍ਰਦੂ ਸਾਮਨ, ਅਤੇ ਸਾਮਨ ਜੋਗ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਸਾਮਨ ਅਤੇ ਸਾਮਨ ਗੀਤ, ਸਾਮਨ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਸਾਮਨ ਯਜਨਾ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਮਨ ਦੇ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਅਥਰਵਸ਼ਿਰਸ, ਅਥਰਵ ਦੇ ਰੂਪ, ਅਥਰਵ ਦੇ ਚਰਨ ਅਤੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਓਮ, ਹੀਰੇ ਵਰਗੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਮਧੁ ਅਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਨਾਰਾਇਣ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ, ਮੋਹ ਦੇ ਨਾਸਕ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨ ਦੇ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਮੁਕਤੀ ਦਾਤਾ, ਬੰਧਨ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਰਾਮ ਮੁਕਤੀ ਦਾਤਾ, ਆਨੰਦਮਈ, ਸੁਖ ਦਾਤਾ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ, ਵਾਮਦੇਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਵਿਭਾਜਨ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਮਕਟ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਸਰੀਰ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਸਦੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਨਿਵਾਸਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਓਮ, ਧਨ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਧਨ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਰੂਪ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਤੇ ਜੋਗੀ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਜੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਲੰਬ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਹਲ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਤੀ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਰਾਜਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ ਹੋ।” “ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ! ਜੇਕਰ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਮਨ ਤੋਂ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਆਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਅਚੁਤ।” “ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਸੰਬੰਧ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਸੰਬੰਧ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ।” “ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਇਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਸਹੀ ਮਿਸ਼ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪੀੜਤ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ।” “ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਲਾਲਚ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ।” “ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ; ਪਰ, ਹੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਦ ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰਮ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੋਈ ਪਰਮ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਫਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਵਿਵੇਕ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਫ ਦੁਖੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” “ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਉਬਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਮੋਹ ਦੇ ਗਹਿਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਹੇ ਪੁੰਡਰੀਕਾਖਸ਼, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਉਬਾਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ, ਹੇ ਦੋਜੀ-ਜਨੋ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾਇਆ। ਤਦ, ਹਰੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਕਾਲੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ, ਲੋਟਸ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਗਿਆਨਮਈ, ਉਂਗਲਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦੂਧੀ ਸਮੁੰਦਰ ਜਿਹਾ, ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਗਰੁੜਧਵਜ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼, ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਵਧੀਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਤੇਰਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ। ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਸ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ।” ਰਾਜਾ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਰਾਬਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ: “ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿਓ: ਅਟੱਲ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨਿਵਾਸ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਬੇਦਾਗ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।” “ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਭੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਜੋ ਆਨੰਦਮਈ, ਪਰਮ, ਅਤੇ ਦੁਖ-ਰਹਿਤ ਹੈ।