ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਅੰਡਾ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ—ਉਸ ਅੰਡੇ ਦੇ ਦੋ ਹਿੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਉਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਰਚਿਆ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਥੇ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਸਮਾਂ, ਮਨ, ਬੋਲ, ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਸੁਖ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰਿ, ਅੰਗੀਰਸ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਤੁ—ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਮਹਾ-ਉਰਜਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੀ ਬਣਾਇਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਮਨ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਣੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ‘ਬ੍ਰਹਮਾ’ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਤ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਨਾਰਾਯਣ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੰਨਤਕੁਮਾਰਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਵਿਚੋਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਸਕੰਦਾ ਅਤੇ ਸੰਨਤਕੁਮਾਰਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾਈ ਸੰਗਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾ-ਰਸ਼ੀਆਂ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ, ਮਹਾਨ ਰਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ, ਗਰਜਦੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ, ਲਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਬਣਾਏ। ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਫਿਰ ਵਰਸ਼ਾ ਦੇਵਤਾ ਪਰਜਨਯਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਯਜਨ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਰਚੇ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਧਿਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਜੀਵ ਬਣੇ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੀਵ ਵਧੇ ਨਹੀਂ। ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ—ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਪੁਰਸ਼, ਦੂਜਾ ਇਸਤਰੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸਤਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਵਿਰਾਜ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੁਰੁਸ਼ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਮਨੂ ਜਾਣੋ; ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮਨਵੰਤਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਮਨਵੰਤਰਾ ਮਨ-ਜਨਮ ਮਨੂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਵਿਰਾਜ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਨੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਇਹ ਸੰਤਾਨ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਆਦਿ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਅਤੇ ਨੇਕ ਸੰਤਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਚਾਹੇ ਉਹ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਵਾ ਨੇ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮੀ। ਆਪਵਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਨਮੀ। ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਤਮ-ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਆਤਮ-ਜਨਮ ਮਨੁੱਖ, ਸਗੇ, ਮਨੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਇਕਹੱਤਰ ਯੁਗ ਮਨਵੰਤਰਾ ਹਨ। ਵਿਰਾਜ ਤੋਂ, ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਨੇ ਵੀਰਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਵੀਰਾ ਤੋਂ ਕਾਮਿਆ, ਅਤੇ ਕਾਮਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਉਤਤਾਨਪਾਦ। ਕਾਮਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਤਰੀ ਸੀ, ਕਰਦਮਾ ਦੀ ਪੁਤਰੀ ਸੀ; ਕਾਮਿਆ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ—ਸਮਰਾਟ, ਕੁਕਸ਼ੀ, ਵਿਰਾਟ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਅਤ੍ਰਿ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਉਤਤਾਨਪਾਦ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਲਿਆ; ਉਤਤਾਨਪਾਦ ਤੋਂ ਸੁਨ੍ਰਤਾ ਨੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ। ਸੁਨ੍ਰਤਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਪੁਤਰੀ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਨਿਤੰਭ ਵਾਲੀ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਯਜਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਅਤੇ ਧਰੂਵ ਦੀ ਮਾਤਾ ਬਣੀ। ਉਤਤਾਨਪਾਦ ਨੇ ਸੁਨ੍ਰਤਾ ਤੋਂ ਧਰੂਵ, ਕੀਰਤਿਮਾਨ, ਆਯੁਸ਼ਮਾਨ, ਅਤੇ ਵਾਸੁ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਧਰੂਵ ਨੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਯ ਸਾਲ ਤਕ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਰੂਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਟੱਲ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ—ਸੱਤ ਰਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਵਧਾਈ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਉਸ਼ਨਾਸ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਕਿਹਾ: “ਵਾਹ, ਉਸ ਦੀ ਤਪਸ਼ਕਤੀ! ਵਾਹ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਦਿਆ! ਵਾਹ, ਕਿੰਨਾ ਅਸਧਾਰਣ! ਅੱਜ, ਸੱਤ ਰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਰੂਵ ਖੜਾ ਹੈ।” ਧਰੂਵ ਤੋਂ ਸ਼ਲਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਭਵਿਆ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਸ਼ਲਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਸੁਚਾਯਾ ਨੇ ਪੰਜ ਨਿਰਮਲ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ। ਰਿਪੁ, ਰਿਪੁੰਜਯ, ਵੀਰ, ਵ੍ਰਕਲਾ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਕਤੇਜਸ—ਬਰਹਤੀ ਨੇ ਰਿਪੁ ਤੋਂ ਚਕਸ਼ੁਸ਼ਾ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਪੁਸ਼ਕਰੀਣੀ, ਜੋ ਵੀਰਣਯਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਨੇ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਵੈਰਾਜਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਪੁਤਰੀ ਨਡਵਲਾ ਤੋਂ, ਮਨੂ ਨੂੰ ਦਸ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ—ਕੁਤਸਾ, ਪੁਰੂ, ਸ਼ਤਦਯੁਮਨਾ, ਸਤਯਵਾਕ, ਕਵੀ, ਅਗਨਿਸ਼ਤੁਤ, ਅਤਿਰਾਤ੍ਰਾ, ਸੁਦਯੁਮਨਾ, ਇਹ ਨੌ ਹਨ। ਅਭਿਮਨਯੁ ਦਸਵਾਂ ਸੀ, ਜੋ ਨਡਵਲਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਪੁਰੂ ਤੋਂ, ਆਗਨੇਈ ਨੇ ਛੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਅੰਗਾ ਤੋਂ ਸੁਮਨਸ, ਸਵਾਤੀ, ਕ੍ਰਤੁ, ਅੰਗੀਰਸ, ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਅੰਗਾ ਤੋਂ ਸੁਨੀਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੈਣਾ, ਇੱਕ ਹੀ ਜਨਮਿਆ। ਵੈਣਾ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਰਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਮਥੀ। ਵੈਣਾ ਦੀ ਬਾਂਹ ਮਥਣ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਹਨ।” ਉਹ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪਾਵੇਗਾ; ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ। ਪૃਥੂ, ਵੈਣਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜ-ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।