ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘਣੀ ਭਗਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਖੁਦ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਭਸਮ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਜੀਬ ਅੱਖਾਂ, ਹੇਮੰਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਨ ਤੇ ਜੈਸਮੀਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਚੰਨ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲੇ ਕੇਸ਼ ਸਜਾਏ ਹੋਏ—ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬੋਲੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਦਇਆ ਦੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੇ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ। ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ! ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਅਚਾਨਕ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਵੋ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" ਸ਼ਵੇਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਾਲ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਹਰਾ ਨੇ ਕਾਲ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮੇਤ, ਉਥੋਂ ਅਚਾਨਕ ਲੋਪ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਤਮ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਸ਼ਵੇਤ ਬਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਮਾਧਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਪੁਰਾਤਨ ਮੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਮਾਧਵ ਦੀ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਹੈ; ਇਹ ਭੈ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਵਿਯੋਗ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਸੰਸਾਰਕ ਤੇ ਵੇਦਿਕ ਕਰਤਵਿਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੇ ਆਚਾਰਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਅਟੱਲ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਤਟ ਉੱਤੇ, ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਤਟ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਬਣਵਾਇਆ। ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੌ ਸਤੰਭਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟੇ ਪੱਥਰ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਧਨ੍ਯ ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਅਸਹਾਏਆਂ ਅਤੇ ਤਪਸੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਅਚਾਨਕ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਓਂਕਾਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਮੌਨ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਿਹਾ। ਬਿਨਾਂ ਭੋਜਨ, ਉਹ ਧਨ੍ਯ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਰਿਹਾ; ਜਪ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ: "ਓਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੂੰ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ; ਨਿਰਗੁਣ, ਅਗੋਚਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਂ, ਪਦਮਨਾਭ ਨੂੰ, ਕਮਲ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਂ, ਪੁਸ਼ਕਰਾਖਸ਼, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਇਆਲੂ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਂ, ਵਰਾਹ, ਵਰਦਾਤਾ, ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਰਵੋਤਮ, ਆਸ਼੍ਰਯ, ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਂ, ਬਾਲ ਰੂਪ, ਨਵੇਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਕਾਂਤੀ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਨ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮੁੰਜ ਘਾਸ ਵਾਲੇ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ, ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ, ਮਾਧਵ ਨੂੰ, ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਂ, ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਚਮਕਦਾਰ ਬੀਜ ਵਾਲੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਰੇਖਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਨੰਤ, ਸੁਕ੍ਸ਼ਮ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸ੍ਰਿਜਨਹਾਰ, ਰਖਿਅਕ ਅਤੇ ਪਾਲਕ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ; ਗੁਣੀ ਅਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਦੋਵਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਾਮਨ ਰੂਪ, ਵਾਮਨ ਦੇ ਕਰਮ, ਵਾਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਵਾਮਨ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੁੰਦਰ, ਪੂਜਨਯੋਗ, ਅਵ੍ਯਕਤ ਰੂਪ, ਅਗੋਚਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਭੈ ਨਾਸ਼ਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੀ ਨੌਕਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੱਚਾ ਆਤਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਮ੍ਰਿਦੁ ਰੂਪ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਉਧਾਰਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ਼ਕ, ਭੋਗ ਦਾਤਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ, ਜਿਸਦੀ ਸਾਂਸ ਚੰਨ ਤੇ ਅੱਗ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਹਨ, ਗਾਈਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਹਿਤਕਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਂ, ਰਿਕ ਰੂਪ, ਸ਼ਬਦ-ਰੂਪ, ਰਿਕ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਰਿਕ ਦਾ ਉਪਾਏ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਂ, ਯਜੁਸ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਯਜੁਸ ਰੂਪ, ਯਜੁਸ ਤੇ ਹੋਮਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਯਜੁਸ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਂ, ਸ਼੍ਰੀਪਤੀ, ਸ਼੍ਰੀਧਰ, ਵਰਾਹ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਸੰਯਮੀ, ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਧਿਆਏ ਜਾਂਦੇ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।