ਜਦੋਂ ਨਰਸਿੰਹਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਚਾਹੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਰਕੇਸਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹਰ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਧਤਾ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਅਨੇਕ ਸੁਰ-ਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਚੇਰਾ ਕਰ, ਦਿਵਯ ਵਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਲੈ ਤੱਕ ਮਨ-ਭਾਵਨ ਸੁਖ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚਾਰ ਵੈਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਪ-ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵਿੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਯੋਗ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਅਨੰਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ; ਫਿਰ ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰੇ? ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਫੈਦ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਮਾਧਵ—ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਤ्सਿਆ ਮਾਧਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਫੈਦ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਫੈਦ ਮਾਧਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਫੈਦ ਮਾਧਵ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ? ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਵੇਤ ਸੀ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਸੱਚਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਵਿੱਚ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਲੋਕ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜੀਵਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਪਾਲਗੌਤਮ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੰਦ ਰਹਿਤ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ; ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਵਚਨ ਕੀਤਾ। "ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਚਿਤਾ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਫੈਦ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਵੈ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਅਤੇ ਉਮਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਵੇਖ ਕੇ—ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅਜਗੇ ਅੱਖਾਂ, ਰੁੱਤਾਂ ਦੀ ਜੈਸਮੀਨ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਬਾਗ਼ ਦੇ ਚਿੱਤੇ ਚਿੱਟੇ—ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬਚਨ ਬੋਲੇ। "ਜੇਕਰ ਮੇਰੀ ਦਇਆ ਦੇਖ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੱਚਾ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬੱਚਾ ਮੁੜ ਜੀਵੇ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ। ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਬੱਚਾ ਅਚਾਨਕ ਮਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯਤ ਅਯੁ ਦੇਵੋ, ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰੋ।" ਸ਼ਵੇਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਕਾਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭਯਾਨਕ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰਾ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮੇਤ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਥੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮੂਲ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਵੇਤ ਦੇ ਪਰਮ ਸਤ ਨੂੰ ਦੱਸੋ। "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ।" ਮਾਧਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਇਜ, ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਮਾਧਵ ਦੀ ਦਿਵਯ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਹ ਕਥਾ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਡਰ, ਦੁਖ ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਪੂਰੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਲੋਕ-ਧਰਮ, ਵੈਦਿਕ ਕਰਤਵ, ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ। ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਤਟ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਤਟ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ। ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੌ ਸਤੰਭਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਲ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ, ਮਾਧਵ ਨੂੰ—ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਨਿਯਮਤ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਅਸਹਾਇਆਂ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ, ਮਾਧਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ...