ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਔਰਤ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ—ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨਰਸਿੰਹ ਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ—ਦੇਵਤਾ ਹੋਣਾ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਪ੍ਰਭੂਤਾ, ਜਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਜਾ—ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਨਰਕੇਸਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵਨਾ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਛਤ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਹੋਣ, ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਦੁਲਭ ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਸਿੰਘ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਨਮਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ, ਮੂਸੀਬਤ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਚੋਰਾਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਹੋਵੇ, ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਰਸਿੰਹ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਰਾਜਸੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਤਾਬੀਜ਼, ਲੇਪ, ਜ਼ਮੀਨ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੇ ਜੁੱਤੇ ਜਾਂ ਰਸਾਏਣ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਨਰਸਿੰਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਕੇਸਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ—ਉਹ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹਰ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬੁੱਢਾਪੇ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿਸ਼ਵਕਨਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਵਧੀਆ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ ਮਨ-ਭਾਵਨ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅੰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਯੋਗ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਨੰਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ, ਇੰਦਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਪੂਜਿਆ ਸੀ—ਫਿਰ ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭਰੰਗੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਰੰਗੀ ਮਾਧਵ (ਮਤਸਯ ਮਾਧਵ) ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭਰੰਗੀ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਸ਼ੁਭਰੰਗੀ ਮਾਧਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਕਥਾ ਕਰੋ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੁਭਰੰਗੀ ਮਾਧਵ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ? ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਵੇਤ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵੀਰ, ਸੱਚਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵਚਨ ਦੇ ਪੱਕੇ ਰਾਜਾ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਲੋਕ ਲੰਮੀ ਉਮਰਾਂ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਪਾਲਗੌਤਮ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਬੱਚਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲਈ ਇਕ ਵਚਨ ਲੈ ਲਿਆ: "ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਵਾਪਸ ਨਾ ਲਿਆ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅੱਗੀ ਦੇ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਕੰਵਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੰਤਰ ਜਪਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਭਾਵਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਗਤਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਖੁਦ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਉਮਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਜਿਸ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਅਜੀਬ ਅੱਖਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਚੰਨ ਤੇ ਚੇਤ ਦੀ ਚੰਬੇਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਅਰਧ ਚੰਦ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਖਿਆ: "ਜੇ ਮੇਰੀ ਦਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਜੇ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ। ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਅਚਾਨਕ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਯਤ ਆਯੂ ਦੇ ਕੇ, ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" ਸ਼ਵੇਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਾਲ ਨੂੰ—ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਹੈ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਮੁਹੁੰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।