ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਚਲਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜੋ ਅਸਾਧ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਉਪਲਬਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ (੧੦੮) ਵਾਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਬੂਹੇ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਚੌਰਾਹੇ ਤੋਂ ਸੱਤ ਮਿੱਟੀ ਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਛੇ ਉਂਗਲਾਂ ਉਚਾਈ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਜ ਪੱਤ 'ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਮੰਤਰ ਲਿਖਦੇ ਹਨ; ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤਰ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੰਤਰ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਤ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਾਪ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਸੁੱਕੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੰਤਰ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕੇ, ਵਰਖਾ ਰੋਕੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਡੱਬੀ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਇਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਉਠਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਤ ਜਾਂ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਫੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਧਕ ਇਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿਸਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਦਫਨ ਕਰੇ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਹਟਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸਤਰੀਆਂ, ਸ਼ੂਦਰ ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਵੀ। ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅਸੁਭ ਪੀੜਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਦੇਵਤਾ, ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਤਾਜ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ। ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚਾਹੀਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵੀ, ਨਰਕੇਸਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਸਲਾਹਣ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਾ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਦੁਲਭ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੁਭ ਪੀੜਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਜੰਗ, ਪੀੜਾ, ਕਿਲ੍ਹੇ, ਚੋਰ, ਬਾਘ ਆਦਿ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੰਦਗੀ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਰੋਗ ਆਦਿ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ—ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਰਾਜਸੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਭ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਤਾਬੀਜ਼, ਲੇਪ, ਜ਼ਮੀਨੀ ਜੁੱਤੇ ਅਤੇ ਰਸਾਇਣ। ਨਰਸਿੰਘ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਜੋ ਇੱਛਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ, ਆਪਣੀ ਚਾਹ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਸੈਂਕੜੇ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਵੰਸ਼ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਲਾਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਚਨਾ ਦੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣ ਤੱਕ ਮਨ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਨ ਫਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚਾਰ ਵੈਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਯੋਗ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਨੰਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਰਵੋਚ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਮੈਂ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ; ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਫੈਦ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਮਾਧਵ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਤਸਿਆ ਮਾਧਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਫੈਦ ਟਾਪੂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਫੈਦ ਮਾਧਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਸਫੈਦ ਮਾਧਵ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ? ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਵੇਤ ਸੀ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸ਼ੂਰਾ, ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਲੋਕ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜੀਵਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਪਾਲਗੌਤਮ ਸੀ, ਜੋ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦੇ ਦੰਦ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ; ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਇੱਕ ਵਚਨ ਲਿਆ: "ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੇ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਹੋਈ।