ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਿਵਯ ਸਰੀਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਰਚਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ, ਉਸਦਾ ਵੱਖਰਾ ਸਰੀਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਅਚੰਗਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਪੜਾ, ਭਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ, ਰੋਚਨਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ। ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ, ਸਰਵੱਤਮ ਤੱਤ, ਚਮਤਕਾਰੀ ਚੂਰਨ, ਜੁੱਤੀ, ਅੰਜਨ, ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਅਤੇ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਗੋਲੀ ਵੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਰਨ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਮੰਡਲ, ਮਾਲਾ, ਦੰਡ, ਜੀਵਨਦਾਇਨੀ ਜੜੀਬੂਟੀ, ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਤਿੰਨ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲਾ (ਮੰਤ੍ਰ) ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੈ, ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਲੇਪਰਸੀ ਵਰਗੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇ en ਤੱਕ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਪਰਾਧ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਦਿਵਯ ਆਚਾਰ ਉਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗ੍ਰਹ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਤਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੁਜਨ, ਗੰਠ, ਫੋੜੇ ਆਦਿ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਬਿਮਾਰੀ ਆਵੇ, ਤਦ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਤੱਕ, ਦੁੱਧ ਮਿਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਘਿਉ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ—ਚਾਹੇ ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ—ਕੁਝ ਵੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸੌ ਅਠ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੀਟੀ ਦੀ ਬਿੱਲ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਚੌਰਾਹੇ ਤੋਂ ਸੱਤ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਲੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਛੇ ਅੰਗੁਲ ਲੰਬਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਭੋਜ ਪੱਤਰ ਉੱਤੇ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਲਿਖਦੇ ਹਨ; ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਤਾਈ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਲ ਦੇ ਕੋਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ, ਉਹ ਸੂਕੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸਰਵੱਤਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਸੌ ਅਠ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਰਖਾ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਡੱਬੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਘੁੰਮਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਚੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਜਾਂ ਸੱਤਰ ਵਾਰੀ ਫੇਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਨੂੰ ਜਿਸਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਚਾਹੇ, ਉਥੇ ਦੱਬ ਦੇਵੇ; ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਹਟਾ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਪਿਸ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਔਰਤ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਿੰਘ-ਰੂਪੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜੋ ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਲੱਛ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਦੇਵਪਦ, ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ, ਜਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ! ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੀ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁਣ, ਉਹ ਨਰਕੇਸਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਸਤਿਕਾਰ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਜ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਦੁਲੱਭ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਿੰਘ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਸਮੇਤ। ਉਹ ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਚੋਰਾਂ, ਬੱਘਿਆਂ ਆਦਿ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਾਨ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਗ੍ਰਹ, ਰੋਗ ਆਦਿ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਰਾਜਸੀ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਕਲੇਸ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਤਾਬੀਜ਼, ਲੇਪ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਆਦਿ। ਜਦ ਨਰਸਿੰਘ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਮਨੋਰਥ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੋ ਮਨੋਰਥ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਨਰਕੇਸਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਉਹ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਧਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ, ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦਿਵਯ ਵਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਰਚਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ, ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਯੋਗ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਨੰਤ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।