ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਨਰਸਿੰਹ ਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਕਵਚ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਕਵਚ, ਜੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਫ਼ਤ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਕਵਚ ਦੇਵਤੇਆਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਮਹਾ-ਨਾਗ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਰਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੈਰੀ—ਇਹ ਸਭ ਇਸ ਕਵਚ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਹ ਕਵਚ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ, ਇਹ ਕਵਚ ਜਪਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਨਰਸਿੰਹ ਦੇਵ, ਜੋ ਕਿ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਾਧਕ ਗੁਫ਼ਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਦ ਵਿਚ ਭਿੱਜੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਟੁੰਡੇ, ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ-ਸਮਾਨ, ਸਾਧਕ ਵਸ਼ਟ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦੋ ਸੌ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਗੁਫ਼ਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨੀ, ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ, ਉਸ ਖੋਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੀੜਾ ਅਤੇ ਭ੍ਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੰਦਰ, ਇੱਕ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਮਧੂਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਨਰਸਿੰਹ ਦੇਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਨਰਸਿੰਹ ਨਾਮਕ ਅਟੱਲ ਤੱਤ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਵੀਣਾ ਵਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਧਕ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਘਟਨ ਤੱਕ ਖੇਡ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਸਰੀਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਨਿਵਾਸ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਪੜਾ, ਬਰਛੀ, ਤਲਵਾਰ, ਰੋਚਨਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੱਤ, ਅਮ੍ਰਿਤ, ਜੁਤੀ, ਅੰਜਨ, ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਚੀ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗੋਲੀ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਧ ਸਾਧਕ, ਜਲ-ਕੁੰਡੀ, ਮਾਲਾ, ਦੰਡ, ਉਤਪਾਦਨਹਾਰੀ ਬੂਟੀ, ਸਿਧ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਤਿੰਨ-ਨੋਕਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਮਜੂਦ ਕੋੜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਗਰਭਪਾਤ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸਾਧਨਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਟ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਅੱਗ-ਸਮਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤਾਂ ਉਹ ਗ੍ਰਹਾ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਜਨ, ਗਠ, ਫੋੜੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰੋਗ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਵੇਲਾਂ, ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਦੁਧ ਵਿਚ ਘੁੱਟੇ ਘੀ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਕੋਈ ਅਸਾਧ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਾਧਕ, ਪਸ਼ੂ-ਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ 108 ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਢੇਰ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਚੌਰਾਹੇ ਤੋਂ ਸੱਤ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਟੋਏ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਗਾਏ ਦੇ ਦੁਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਛੇ ਉਂਗਲ ਚੌੜਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਮਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੋਜ-ਪੱਤ ਤੇ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਲਿਖਦੇ ਹਨ; ਮੰਤ੍ਰ-ਗਿਆਨੀ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਨਰਸਿੰਹ ਦੇਵ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਬਾਂਧਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਣਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ, ਨਰਸਿੰਹ ਦੀ ਸੂਖੀ ਰੁੱਖ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੱਤ 108 ਵਾਰੀ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਰਖਾ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਡੱਬੀ ਵਿਚ ਬਾਂਧ ਕੇ, ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਉਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਜਲ ਨਾਲ ਸੱਤ ਜਾਂ ਸੱਤਰ ਵਾਰੀ ਫੜਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਧਕ, ਉਸ ਪ੍ਰਤੀਮਾ ਨੂੰ ਜਿਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਚਾਹੇ, ਦਫ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਸਿੰਘ-ਸਰੂਪ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਇੱਛਾ-ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੂਦਰ, ਅਤੇ ਨੀਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਵੀ। ਜੋ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਨਰਸਿੰਹ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਅਸੁਭ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਗਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਲਕਸ਼, ਦਿਵ੍ਯਤਾ, ਅਮਰਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮਤਾ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚਾਹੀਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ, ਨਰਕੇਸਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਸਤਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਰਾਜ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਦੁਲਭ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਨਰਸਿੰਹ ਦੇਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਸਿੰਘ-ਸਰੂਪ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ। ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਅਸੁਭ ਪੀੜਾ, ਚਾਹੇ ਯੁੱਧ, ਦੁਖ, ਕਿਲ੍ਹੇ, ਜਾਂ ਚੋਰ, ਸ਼ੇਰ ਆਦਿ ਤੋਂ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ, ਜਿਥੇ ਜੀਵਨ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਰਾਜਿਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਰੋਗ ਆਦਿ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ—ਨਰਸਿੰਹ ਦੇਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਰਾਜੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਆਫ਼ਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਚਾਮ, ਲੇਪ, ਜੁਤੀ, ਅਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਰਸਿੰਹ ਦੇਵ ਦੀ ਕਵਚ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਧਕ ਸਾਰੇ ਦੁਖ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।