ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦਾ ਸਾਧਕ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੌ, ਗੇਹੂੰ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ, ਰੋਟੀ, ਖੀਚੜੀ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਛਾਲ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਦੀ ਲੰਘੋਟੀ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਧਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਇਕਾਂਤ ਥਾਂ ਤੇ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਰੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਜਗ੍ਹਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਨਰਸਿੰਘ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸੀ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਹ ਮਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੋ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੱਥਾ ਟੇਕਦਾ ਹੈ। ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਚਮਬੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਫਿਰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੈਤ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਮਨੁੱਖ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਯਕਸ਼, ਕਿੰਨਰ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ—ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਉਸ ਅੱਗੇ ਅਸਹਾਇ ਹਨ। ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਸਾਧਕ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਵੇਖ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਅਸਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਾਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਾਪਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਨਾਗ, ਭੂਤ, ਪਿਸਾਚ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਹੋਰ ਵੈਰੀ—ਜੇਕਰ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧੰਨ ਨਰਸਿੰਘ ਭਗਵਾਨ ਆਪ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਪਲਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਵਸ਼ਟ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦੋ ਸੌ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ ਗੁਫਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਾਧਕ, ਅਸਤਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂਦਿਆਂ-ਜਾਂਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਖੁੱਲ੍ਹੀ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ; ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਉਥੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਸਿੰਘ ਨਾਮਕ ਅਟੱਲ ਤੱਤ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਵੀਣਾ ਵਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਆ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਧਕ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਪੀ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੀਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਲਯ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਵੱਖਰਾ ਸਰੀਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਥਾਂ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਚਲੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਪੜਾ, ਭਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ, ਰੋਚਨਾ ਅਤੇ ਮਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ, ਰਸ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਅੰਜਨ, ਕਾਲਾ ਮ੍ਰਿਗ ਚਰਮ ਅਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਗੋਲੀ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਧ ਹੋਇਆ ਸਾਧਕ, ਕਮੰਡਲ, ਮਾਲਾ, ਦੰਡ, ਸੰਜੀਵਨੀ ਬੂਟੀ, ਸਿਧ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਤਿੰਨ-ਨੁਕਤਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਤ੍ਰ—even ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ—ਦਿਲ ਵਿਚ ਧਾਰ ਲਏ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਜ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹੋ ਰਹੀ ਕੋੜ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਗਰਭਪਾਤ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਦਿਵ੍ਯ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਾਰੀ ਦੁਸ਼ਟ ਗ੍ਰਹਿ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਇਸ ਪ੍ਰਚੰਡ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਭਯਾਨਕ ਗ੍ਰਹਿ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਫੁੱਲ, ਗੰਢ, ਗਿਲਟੀਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰੋਗ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ—ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ, ਸ਼ਾਮ—ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਮਿਲੀ ਘੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ; ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ—ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ—ਕੋਈ ਅਸਾਧ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਜੋ ਵੀ ਸਾਧਕ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਾਧਕ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ 108 ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਢੇਰ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਚੌਰਾਹੇ ਤੋਂ ਸੱਤ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਲੋਥੜੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਛੇ ਅੰਗੁਲ ਲੰਬਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਪਤਲਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਜ ਪੱਤਰ ਉੱਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਲਿਖਦੇ ਹਨ; ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਾਪ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ, ਉਹ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁੱਕੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਟੱਲ ਤੱਤ 108 ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਡੱਬੀ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਜਾਂ ਸੱਤਰ ਵਾਰੀ ਫੇਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਲਾ ਜਿਸਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਦਫਨ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਦਫਨ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਤਲਾ ਕੱਢ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਰਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।