ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸਤਸੰਗ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਬੜੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਨਰਸਿੰਹ ਦੇਵ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡਾ ਨਮਨ ਤੁਹਾਨੂੰ।" ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ, "ਹੇ ਮਹਾ-ਪਿਤਾਮਹ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਨਰਸਿੰਹ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਕੀ-ਕੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿਓ।" ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਉਸ ਅਜੈ ਅਤੇ ਅਣਮਾਪ ਦੇਵਤਾ ਦੀ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਉਹ ਆਗਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ, ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਧੀ ਸੁਰਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਦੇਵਤਾਈ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ—ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ—ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਨਤੀ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ—ਜੋ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਨਾ ਚਲਦਾ, ਸਭ ‘ਚ; ਨਰਸਿੰਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਿੰਘ-ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੁਣੋ, ਨਰਸਿੰਹ ਦੇਵ ਦੀ ਸਚੀ ਸੁਰਤ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਰਿਵਾਜ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" "ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਪਾਸਕ ਹੈ, ਉਹ ਜੌ, ਗਹੂੰ, ਜੜਾਂ, ਫਲ, ਪਕੌੜੇ, ਖੀਰ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।" "ਛਾਲਾਂ ਜਾਂ ਲੰਗੋਟ ਪਹਿਨਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ, ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ, ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਸੰਗਮ ‘ਤੇ—" "ਬਿਆਬਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ‘ਚ, ਪ੍ਰਤੀਮਾ ਜਾਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੋ ਲੱਖ ਮੰਤਰ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਉਹ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਨਰਸਿੰਹ ਦੀ ਪੂਜਾ ਉੱਤਮ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਸਤਕ ਝੁਕਾ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜੈਸਮੀਨ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਮਸਤਕ ਤੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" "ਫਿਰ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੈਤਾਂ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਮਨੁੱਖ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਯਕਸ਼, ਕਿੰਨਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ?" "ਉਹ ਹੋਰ ਉਪਾਸਕ ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੇਕਰ ਕਵਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਾਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਸੰਕਟਾਂ ਤੋਂ ਰਾਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਾਪਣ ਤੇ, ਦੇਵਤਾਈ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਤੋਂ ਰਾਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਭੂਤ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੈਰੀ—" "ਜੇਕਰ ਕਵਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵ-ਦੈਤ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਬਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਤਕ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ, ਇਹ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਮਹਾਨ ਨਰਸਿੰਹ, ਭਗਵਾਨ, ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਗੁਫਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਾਉਣੀ, ਪਲਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸ਼ਹਦ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ, ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਵਸ਼ਟ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਦੋ ਸੌ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ ਗੁਫਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿਚ ਜਾਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਨਰਸਿੰਹ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, 'ਨਰਸਿੰਹ' ਨਾਮ ਦੀ ਅਟੱਲ ਤੱਤ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਵੀਣਾ ਵਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ—" "ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਪਾਸਕ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਫਿਰ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾਈ ਰਸ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਪੀਣ ਉਪਰੰਤ, ਇਕ ਦੇਵਤਾਈ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤੀ ਤਕ ਰਮਣ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਸਰੀਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਜਦੋਂ ਉਹ ਥਾਂ ਪਸੰਦ ਨਾ ਆਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਪੜਾ, ਬਰਛੀ, ਤਲਵਾਰ, ਰੋਚਨਾ ਅਤੇ ਇਕ ਰਤਨ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਤੱਤ, ਰਸ, ਚਪਲ, ਅੰਜਨ, ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ-ਚਮੜੀ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਵਾਲੀ ਗੋਲੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਸਫਲ ਉਪਾਸਕ, ਜਲ-ਕੁੰਡੀ, ਮਾਲਾ, ਦੰਡ, ਜੀਵਨ-ਦਾਇਕ ਜੜੀ, ਸਿਧ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੇਕਰ ਉਹ ਤਿੰਨ-ਮੁਖੀ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੇਕਰ ਵਿਸ਼ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਠ ਰੋਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੇਕਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਗਰਭਪਾਤ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਇਸ਼ਵਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਮਹਾ ਪਾਪੀ ਗ੍ਰਹਿ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਅੱਗ-ਰੂਪ ਮੰਤਰ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗ੍ਰਹਿ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਗਲੇ ‘ਚ ਵੰਨ ਕੇ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਰਾਖੀ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੂਜਨ, ਗਠ, ਫੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਰੋਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਘੀ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਮਿਸ਼ਰਣ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਤਕ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਰਸਿੰਹ ਦੇਵ ਦੀ ਅਣਮਾਪ ਕਿਰਪਾ, ਉਪਾਸਕਾਂ ਲਈ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ, ਰਾਖੀ, ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸ਼ੁਧੀ ਦੇ ਉਪਾਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।