ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇੱਥੋਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਮਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਵਿਣੂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹਰੀ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ ਬਲਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖਸ਼—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਢੁਕਵੀਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਆਵੇ। ਉੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਨੀਲੇ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਵਰਗੇ ਵਿਣੂ ਜੀ ਰੇਤ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਗੁਪਤ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਫਿਰ ਵਿਣੂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਓਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਅੱਧ-ਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨਰਸਿੰਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨਰਸਿੰਹ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਈ ਭੀ ਦੁਸ਼ਕਰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਰਸਿੰਹ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਨਰਸਿੰਹ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਨਰਸਿੰਹ ਜੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਰਸਿੰਹ ਦੇਵਤਾ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇੱਥੇ ਨਰਸਿੰਹ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੀ-ਕੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਅਪਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਰਸਾਓ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਉਸ ਅਜੈ, ਅਪਾਰ ਨਰਸਿੰਹ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਲਈ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਿਹੜੇ ਭੀ ਇੱਥੇ ਇਨਸਾਨੀ ਜਾਂ ਦੈਵੀ ਲਾਭ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਰਸਿੰਹ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਸਵਰਗ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ, ਪਾਤਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਪਾਣੀ, ਸ਼ਹਿਰ, ਜਾਂ ਪਹਾੜ—ਉਸ ਨਰਸਿੰਹ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਨਰਸਿੰਹ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਜੜ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੇਤਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਦਇਆਲੁ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਸਿੰਘ-ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੁਣੋ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਰਸਿੰਹ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਯਗਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਹਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਗੋਚਰ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਜੌ, ਗੇਹੂੰ, ਕੁੰਦ, ਫਲ, ਪਿਠੇ, ਦਲੀਏ ਜਾਂ ਦੁੱਧ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਛਾਲ ਤੇ ਕੱਛੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇਕਾਂਤ ਥਾਂ ਤੇ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਉੱਤੇ—ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਨਰਸਿੰਹ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਦੋ ਲੱਖ ਵਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜੇ ਕੋਈ ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਭੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਨਰਸਿੰਹ ਨੂੰ ਸੁਭ ਸੂਗੰਧੀਆਂ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਪੂਜੋ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰੋ। ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਾਸੂਮਿਨ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਪੂਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਚੜ੍ਹਾਓ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨਰਸਿੰਹ ਦਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਇ en, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਹਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ। ਫਿਰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ? ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਉਪਾਸਕ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਜੋਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਨਰਸਿੰਹ ਦਾ ਕਵਚ ਇਕ ਵਾਰ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਰ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਹੋਰ ਵੈਰੀ—ਜੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਕਵਚ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਭੀ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨਰਸਿੰਹ, ਮਹਾਬਲੀ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਗੁਫਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਰਾਤ ਭੁੱਖਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਲੱਕੜ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ 'ਵਸ਼ਟ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦੋ ਸੌ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ ਗੁਫਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਤੁਰੰਤ ਖੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਾਜਮਾਰਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਨਰਸਿੰਹ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਸਿੰਹ ਨਾਮ ਦੇ ਅਟੱਲ ਤੱਤ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖਿਆ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।