ਜੋ ਵੀ ਫਲ ਸੰਨਿਆਸ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਇਹ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੁਲਭ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—even ਉਹ ਪਾਪ ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਸੰਪੱਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇਕੀਹ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਸੁਖ-ਸਮਾਧਾਨ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਉਹ ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਦਾਨੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਹੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਲੈ ਤੱਕ ਉਥੇ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਜਦ ਇੱਥੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਹਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਬਲਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਨੀਲਮ ਦੀ ਬਣੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਰੇਤ ਨਾਲ ਢਕੀ ਹੋਈ, ਛੁਪ ਕੇ ਵਸਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਥੇ ਅੱਧ-ਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਈ ਮੰਦ ਕਰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਰਮ, ਸੰਪੱਤਾ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਜੋ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਸ਼ਚਰਜ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣੀਏ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਰਸਿੰਘ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਪਰਦਾਦਾ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੇ ਉਪਲਬਧੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਬਖ਼ਸ਼ੋ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸੁਣੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਉਸ ਅਜੈਯ, ਅਪਾਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੌਣ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਅੱਧ-ਸਿੰਘ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ? ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਉਪਲਬਧੀ—ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ, ਪਾਤਾਲ, ਦਿਸਾਵਾਂ, ਪਾਣੀ, ਸ਼ਹਿਰ, ਪਹਾੜ—ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਨਤੀ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ; ਨਰਸਿੰਘ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਿੰਘ-ਸਰੂਪ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਰੀਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਰੂਪ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜੌ, ਗਹੂੰ, ਜੜਾਂ, ਫਲ, ਪਿਠਾ, ਖੀਰ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਛਾਲਾ ਅਤੇ ਲੰਗੋਟੀ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਇਕੱਲੇ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਰਹੇ। ਬਾਂਝ ਧਰਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਆਪ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਦੋ ਲੱਖ ਵਾਰ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਕੋਈ ਵੀ, ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ; ਸਾਧਕ ਲਈ ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਮੰਗਲਮਈ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ। ਉਹ ਜੈਸਮਿਨ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੇ; ਫਿਰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਯਕ੍ਸ਼ਾਂ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾ-ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ? ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਸਾਧਕ ਮੰਤਰ ਜਾਪ ਕਰਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਭ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਸੰਨਿਆਸ, ਭਗਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੁਭਦਰਾ ਅਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀ ਉਪਲਬਧੀ, ਸੁਖ, ਆਤਮ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।