ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵਟ वृਖ, ਗਰੁੜ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਣੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੰਦਰ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਹਲਧਾਰੀ ਰਾਮ ਹਨ, ਜੋ ਮੂਸਲ ਧਾਰੀ ਹਨ, ਜੋ ਰੇਵਤੀ ਪਤੀ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤਿ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹੋ, ਪ੍ਰਲੰਭ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਹੋ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਨੰਤ, ਜੋ ਅਜੈ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਹੈ, ਅਤਿ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਹਲ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਕ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰੋਹਣੀ ਨੰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਵਿਣੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਰਲੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਲਿਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪੂਜਨ ਕਰੇ। ਜੋ ਸਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਸਹਿਤ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਥਿਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ, ਯੋਗੀ ਜਾਂ ਸੋਮਰਸ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਭਗਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਸਹਿਤ, ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਜੈ ਹੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਗਤਪਤੀ! ਜੈ ਹੋ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਜੈ ਹੋ, ਚਾਣੂਰ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ! ਜੈ ਹੋ, ਕੰਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ! ਜੈ ਹੋ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ! ਜੈ ਹੋ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ! ਜੈ ਹੋ, ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ! ਜੈ ਹੋ, ਸਭ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ! "ਜੈ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਦਿਵ੍ਯ! ਜੈ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਬੰਧਨ ਨਾਸਕ! ਜੈ ਹੋ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਥ! ਜੈ ਹੋ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!" "ਮੈਂ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੱਤ ਨਹੀਂ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਝਾਗ ਹੈ, ਕ੍ਰੋਧ ਰੂਪੀ ਮਗਰਮੱਛ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰਿਯ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ। ਅਨੇਕ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਪੰਕ ਵਿੱਚ, ਭ੍ਰਮ ਦੇ ਭਵੰਡਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵ! ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਤ ਵਤਸਲ, ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਅਤੇ ਵਰ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ਾਤ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਚੌੜਾ ਸੀਨਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁਭ ਉਜਲਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈ; ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹੈ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਕੁਟ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਂਹਲੇ ਹਨ, ਸਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਅਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਸਟਾਂਗ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਫਲ, ਸਭ ਦਾਨ, ਵਰਤ, ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੇ ਫਲ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਨਾ, ਵਨਵਾਸੀ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਵੀ, ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਓ, ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਧੇਰੇ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੇਵਲ ਭਗਤੀ ਸਹਿਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵਿਰਲੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤ, ਸਰਬਸੰਪੰਨ ਅਤੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਇਕੀ-ਵੰਸ਼ ਤੱਕ ਉੱਤਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਣੂ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਸੌ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਵਿਣੂ ਵਾਂਗ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਥੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਤੇ ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਦਾਨੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਖ਼ਿਰ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਦੇਵੀ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਮੰਗਲਮਈ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ; ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਹੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੇਵੀ, ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪੋਸ਼ਕ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਕਾਰਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ, ਵਰ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।