ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਨੰਦਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਓਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਕ ਵਟਵ੍ਰਿੱਖ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵਟਵ੍ਰਿੱਖ ਦੀ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਓਮ, ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮਹਾ ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਵਟਵ੍ਰਿੱਖ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਫਿਰ ਉਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: "ਤੂੰ ਸਦਾ ਅਮਰ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਟਵ੍ਰਿੱਖ, ਹਰੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ। ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਕ ਵਟ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਵਟਵ੍ਰਿੱਖ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਚਮੜਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਕ ਵਟ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਏ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਟਵ੍ਰਿੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਹਮ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਟਵ੍ਰਿੱਖ, ਗਰੁੜ, ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਹਲਧਾਰੀ ਰਾਮ! ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਮੂਸਲਧਾਰੀ! ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਰੇਵਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ! ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਲੰਭ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨੰਤ ਦੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਜੇਤ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ, ਨੀਲੇ ਵਸਤਰ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ, ਹਲਧਾਰੀ, ਇੱਕ ਕੰਨ ਵਾਲਾ—ਉਸ ਰੋਹਣੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਪunya ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਵਿਰਲੇ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਲਿਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਚਿਤ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਦਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਅਵਸਥਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਯੋਗੀ ਜਾਂ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਦੇ ਭਗਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ, ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਸਮਗਰੀ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮੰਗ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਿਆ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਥ, ਤੈਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਕਮਸ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਕਮਲ ਪੱਤੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ, ਸਭ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ, ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ, ਸੰਸਾਰ ਬੰਧਨ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ!" "ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਅਸਲ ਮਾਣ ਨਹੀਂ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਫੇਨ ਉੱਠਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਮਗਰਮੱਛ ਹਨ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਹਿਣ ਨਾਲ ਤੂਫਾਨੀ ਹੈ, ਅਨੇਕਾਂ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਚੀਕੜ, ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੇ ਭਵੰਡਰ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਮਜ਼ਬੂਤ ਅੰਗ, ਦੋ ਬਾਹਾਂ, ਕਮਲ ਪੱਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚੌੜਾ ਸੀਨਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁਭ ਅੰਗ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬਾਜੂਬੰਦ, ਸਭ ਲਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਇਸਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਯਜ੍ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਸਭ ਦਾਨ, ਵਰਤ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਪਾਲਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਵਨਵਾਸੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਭਗਤ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਟਵ੍ਰਿੱਖ, ਗਰੁੜ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।