ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਰਕੰਡੀਯਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਨਿਵਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨੌਕਾਂ ਲਾਲ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁੰਝ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਰਕੰਡੀਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਾਦੂਈ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕੌਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸੰਵਰਤਕ ਨਾਮਕ ਅੱਗ ਨੇ ਤੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੋਂ ਡਰ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ। ਤੀਖੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਹੈ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੰਗ ਤੇ ਥਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ। ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਵਿਘਨ-ਵਾਤਾਵਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਗੋਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮੈਂ ਝਲਸ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ। ਪਿਆਸ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਦੁਖੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਰਖਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ। ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ, ਇਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ। ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਪੀੜਤ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ; ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ; ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ। ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ; ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਕਾਰਣ ਦੇ ਕਾਰਣ। ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਸਭ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਦਇਆ ਕਰੋ, ਮੇਰੇ ਪਾਲਣਹਾਰ; ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ; ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਧੂ ਦੇ ਵਧੀਏ। ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ; ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਤੀਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਕੰਸ ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ; ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕ। ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ; ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ; ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ। ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ; ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਵਿਨਾਸੀ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਤੂੰ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹਵਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਨ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਸਤਵ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਤੂੰ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਆਦਿ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਧਰਮ, ਵੇਦ, ਤੇ ਯਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਤੂੰ ਭੋਗ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਯਮ ਹੈਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੂਖ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵਰੁਣ ਹੈਂ, ਜਲ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਤੂੰ ਵਾਯੂ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਇਸ਼ਾਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਨੰਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਣਮੁਖ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਜੀਵ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਦੈਤ, ਅਤੇ ਮਰੁਤ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਿੱਧ, ਅਪਸਰਾ, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ, ਤੇ ਚਾਰਣ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪਿਤਰ, ਵਾਲਖਿਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸੀ; ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੇਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ—ਜੋ ਕੁਝ ਜੀਵਤ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ; ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਘਾਸ ਤੱਕ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਭੂਤ, ਵਰਤਮਾਨ, ਭਵਿੱਖ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਹੈਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਪਰਮ ਸਰੂਪ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਡੋਲ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਹੋਰ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਪਦਾਰਥ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਅਵਿਅਕਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅੰਤਹੀਨ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਮਹਾਨ ਸਵਾਮੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਅਜਨਮਾ, ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ, ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਜਾਂ ਦਾਗ ਨਹੀਂ, ਕੌਣ ਵਾਸਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਸੀਮਤ ਤੇ ਅਪੂਰਨ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਰਕੰਡੀਯਾ ਵਲੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਗੜਗੜੀ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ। “ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।” ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਬੱਚੇ ਰੂਪ ਸੇਜ, ਮਾਰਕੰਡੀਯਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਪਰਮ ਮਾਇਆ ਨੂੰ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਕਦੇ ਨਾ ਖੋਵੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਕੌਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਸਦਾ ਚਲਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੋ। ਇੱਥੇ ਬੱਚੇ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ। ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ? ਅਤੇ ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਦਲਨਹਾਰ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਸਭ ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਛੁਪਾਏ ਦੱਸੋ। ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਕੌਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਵਸਤੂ ਬਾਰੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖੀ, ਤੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਤੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਦੱਸ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਮਾਰਕੰਡੀਯਾ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਬਚਨ ਬੋਲੇ। “ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਪਰ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੀ ਵ੍ਰਤ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ 'ਨਾਰਾ' ਨਾਮ ਤੇ ਉਪਾਧੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ 'ਨਾਰਾਏਣ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਪਾਣੀ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਮੈਂ ਨਾਰਾਏਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਰਕੰਡੀਯਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਮ ਸਰੂਪ, ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਾਰਾਏਣ ਨਾਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮਾਰਕੰਡੀਯਾ ਦੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰੀ।