ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਦੀ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਸ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ, ਅਚਾਨਕ, ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੇ, ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪੀਪਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ। ਜਦ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਹੋਲੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਬੱਚਿਆ, ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ?" ਫਿਰ ਉਹ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ।" ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਝਲਕ ਪਾਉਣੀ ਵੀ ਔਖੀ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਲਾਲ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਾਇਆਕ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਵਰਤਕ ਅੱਗ ਨੇ ਤਪਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅੰਬਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੇ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ। ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਤੇ ਥੱਕਿਆ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਦੂਤਾਂ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੀਆਂ ਘੁੰਮਣੀਆਂ ਆਦਿ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ—ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਪਿਆਸ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਇਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ। ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਸਭ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਵੇਖ ਲਏ; ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ; ਹੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਦਇਆ ਕਰ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦਇਆ ਕਰ। ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਪਾਲਕ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਮਧੁ-ਨਾਸ਼ਕ, ਦਇਆ ਕਰ। ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਤੀਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕੰਸ ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਅਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ, ਦਇਆ ਕਰ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਮਥੁਰਾ ਵਾਸੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਦਇਆ ਕਰ। ਹੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹਵਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਤਵ ਆਦਿ ਹੈਂ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ। ਤੂੰ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹੈਂ, ਤੇ ਧੁਨੀ ਆਦਿ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਧਰਮ, ਵੇਦ, ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹਵਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਤੇ ਅੱਗ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਯਮ ਹੈਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆ, ਤੂੰ ਵਰੁਣ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਾਯੂ ਹੈਂ, ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਈਸ਼ਾਨ, ਅਨੰਤ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਣਮੁਖ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਜੀਵ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਦੈਤ, ਮਰੁਤ, ਸਿੱਧ, ਅਪਸਰਾ, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ, ਤੇ ਚਾਰਣ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪਿਤਰ, ਵਾਲਖਿਲਯ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਜੀਵ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਤਿਨਕ ਤਕ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਭੂਤ, ਵਰਤਮਾਨ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਇਹ ਜਗਤ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਉਹ ਪਰਮ ਰੂਪ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਟੱਲ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਵਿਕਾਰੀ ਹੈ। ਇ en ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੂਪ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਅਪਰਗਟ, ਅਨੰਤ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਆਪਕ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਅਜਨਮਾ, ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਜਾਂ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਕੌਣ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਪੂਰਨ ਤੇ ਸੀਮਤ ਮਨ ਨਾਲ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੀਂ। ਜਦ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਇੰਝ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਤਦ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ। ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੰਗ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।