ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹਿਰਨ, ਬਾਂਦਰ, ਸ਼ੇਰ, ਸੂਰ, ਲੱਕੜਬੱਗੇ, ਖਰਗੋਸ਼, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਵੇਖੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਖੇਤੀਬਾੜੀ, ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ, ਵਪਾਰ, ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਦੇਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ। ਨਾਲ ਹੀ, ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਨਾਗ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਏ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਲਿਆ, ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਦਰਅਸਲ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ ਤੱਕ, ਚਲਤ ਜਾਂ ਅਚਲ—ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਸਵਰਗ, ਮਹਰ, ਜਨਸ, ਤਪ, ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ, ਅਤਲ, ਵਿਤਲ, ਪਾਤਾਲ, ਸੁਤਲ, ਵਿਟਲ, ਰਸਾਤਲ, ਮਹਾਤਲ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਮਰਿਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਅਚਾਨਕ ਵਾਯੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪੀਪਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਧਾਰੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੈਰਦਾ ਅਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੇ, “ਮੁੰਡਿਆ, ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਥੇ ਕੁਝ ਅਚੰਭੇ ਦੇਖੇ? ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਇਥੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ।” ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਅਤਿ ਦੁਸ਼ਵਾਰ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਲਾਲ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਅਚੰਭੇ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬਾਲਕ ਰੂਪ ਧਾਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਮੈਂ ਸੰਵਰਤਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ। ਮੈਂ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਹੈ, ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਤੇ ਥੱਕਿਆ ਹਾਂ—ਮੈਂਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਦੂਤਾਂ, ਭਵੰਡਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ—ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਮੈਂ ਪਿਆਸ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ, ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ। ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਵੇਖ ਲਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ। ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ; ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ; ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ। ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ; ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲੇ; ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਾਲਕ; ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਜਲ-ਨਿਵਾਸੀ; ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਮਧੁ-ਨਾਸ਼ਕ। ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ; ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਤੀਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਕਂਸ ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ; ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ। ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਦੈਤ ਨਾਸ਼ਕ; ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ; ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਮਥੁਰਾ-ਨਿਵਾਸੀ; ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ। ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ; ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਵਿਨਾਸੀ; ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਜਲ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵ; ਤੂੰ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਾਯੂ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਸਤ੍ਵ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ। ਤੂੰ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਆਦਿ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਧਰਮ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵ; ਤੂੰ ਹੋਮ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਯਮ ਹੈਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀਆ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵਰੁਣ ਹੈਂ, ਜਲ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਤੂੰ ਵਾਯੂ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਈਸ਼ਾਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਨੰਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਣਮੁਖ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵਸੁ ਹੈਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਹੈਂ, ਆਦਿਤ੍ਯ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਕੇ, ਉਚਾਰਿਆ।