ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਸੀ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਅਨੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ, ਉਪਵਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਅਨੇਕ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਥੇ ਬਾਘ, ਸਿੰਘ, ਸੂਰ, ਚੌਰੀ-ਬਲਦ, ਭੈਂਸਾਂ, ਹਾਥੀ, ਹਿਰਣ, ਬਾਂਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਜਾਨਵਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਦਾਇਕ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਸਰਪ-ਯਾਤ, ਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਦੈਵੀ ਜਣੀਵਾਂ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਸੁਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਹਿਮਾਵਤ, ਹੇਮਕੂਟ, ਨਿਸ਼ਧ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਸ਼੍ਵేత, ਦੁਰਧਰ, ਨੀਲ, ਕੈਲਾਸ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਆਦਿ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਸ ਨੇ ਮਹੇੰਦਰ, ਮਲਯ, ਵਿਂਧਿਆ, ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰ, ਅਰਬੁਦਾ, ਸਹਯ, ਸ਼ੁਕਤਿਮਾਨ, ਮੈਨਾਕਾ ਅਤੇ ਵਕ੍ਰਪರ್ವਤ ਆਦਿ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਖੀਆਂ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕੁਰੂਖੇਤਰ, ਪਾਂਚਾਲ, ਮਤ੍ਸਯ, ਮਦ੍ਰ, ਕੇਕਯ, ਬਾਹਲਿਕ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਕਸ਼ਮੀਰ, ਤੰਗਣ ਅਤੇ ਖਸ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਕਿਰਾਤ, ਕੰਨ-ਬਾਲੇ, ਮਾਰੂ-ਦੇਸ਼ੀ, ਚੰਡਾਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਣ, ਬਾਂਦਰ, ਸਿੰਘ, ਸੂਰ, ਲੱਕੜਬੱਗੇ, ਖਰਗੋਸ਼, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ-ਸਥਾਨ, ਪਿੰਡ, ਸ਼ਹਿਰ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ, ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ, ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖੀ। ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਹੋਰ ਦੈਵੀ ਜਣੀਵਾਂ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਨਾਗ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੋਰ ਵੈਰੀ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੇਖ ਲਿਆ। ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਸ ਦੇ ਤਣੇ ਤੱਕ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ-ਲੋਕ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼-ਲੋਕ, ਸੁਰਗ-ਲੋਕ, ਮਹਰ, ਜਨਸ, ਤਪ, ਸਤ੍ਯ, ਅਤਲ ਅਤੇ ਵਿਤਲ ਆਦਿ ਲੋਕ ਵੇਖੇ। ਪਾਤਾਲ, ਸੁਤਲ, ਵਿਤਲ, ਰਸਾਤਲ, ਮਹਾਤਲ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਚਲ-ਫਿਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ-ਭੁੱਲ ਹੋਈ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਜਦਕਿ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਉਸ ਅੰਦਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਫਿਰ, ਅਚਾਨਕ, ਵਾਯੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਟ-ਵ੍ਰਿਖ ਦੇ ਡਾਲ ਤੇ ਵਿਛੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਅਤੇ ਤੈਰਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਬੱਚੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕੀਤਾ? ਉੱਥੇ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਕੀ ਤੂੰ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖਿਆ?" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਰਿਸ਼ੀਓਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ ਅਤੇ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵੇਖ।" ਉਸ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਦੇਹ ਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਦੈਵੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭੂਸ਼ਿਤ ਸੀ, ਮੁੜ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਇਕ ਦਮ ਸਾਫ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਵੀਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਵਾਇਆ, ਜੋ ਲਾਲ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਤ ਸਨ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੁੰਝੀ ਹੋਈ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਅਚੰਭੇ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਉਸ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਾਦੂਈ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਲ-ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸੰਵਰਤਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਅੱਗ ਦੇ ਅੰਬਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ। ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਂਗ ਚਲ ਰਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਤੇ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ। ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਦੂਤਾਂ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੀਆਂ ਘੁਮੰਧੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਬਾਹੀ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਿਆਸ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਰਾਖਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ, ਇਕੱਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ। ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਵੇਖ ਲਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ; ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ।