ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣ ਲਈ ਚਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਵੱਡੇ ਵਟ-ਵ੍ਰਿਖ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਆਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਇੱਕ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿਵਯ ਸ਼ਯਾ ਵੇਖੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਯਾ ਵਜ੍ਰ ਅਤੇ ਬੈਰਲ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਮੂੰਗਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਪਦਮਰਾਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਅਨਤ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਦਰਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੀ, ਅਨੇਕਾਂ ਜੁੜਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਿਲੱਖਣ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਤੇਜ-ਚਕਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ਯਾ ਉੱਤੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਬਾਲਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਦੱਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਸਨ, ਸੁੰਦਰ ਅਕ੍ਰਿਤੀ, ਕੰਵਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਸਥਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੀਨਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਵਯ ਕੁੰਡਲ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਹਾਰ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਫਟ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵ ਕੇ ਆਦਰ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ: "ਹਾਏ! ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਇਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮਿਟ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਇਕੱਲਾ ਕਿਵੇਂ ਨਿਡਰ ਖੜਾ ਹੈ?" ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤਿੰਨ ਕਾਲਾਂ (ਭੂਤ, ਵਰਤਮਾਨ, ਭਵਿੱਖ) ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ, ਤਾਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ: "ਮੈਰੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਗਿਆਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਸੁੱਤਿਆ ਪਿਆ ਹਾਂ, ਇਹ ਦਿਵਯ ਬੱਚਾ ਇਸ ਸ਼ਯਾ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਨਾਲ, ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੰਨਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਵੱਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੌਲੀ ਹਾਸੇ ਨਾਲ, ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ: "ਬੱਚੇ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੂੰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਰਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਤੇ ਬੇਬਸੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੇਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਲੂਣ, ਇਖ਼, ਸ਼ਰਾਬ, ਘਿਉ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਜੰਬੂ, ਪਲਕਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਦੀਆਂ ਦੁਪਰੀਆਂ ਵੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੁਸ਼, ਕ੍ਰੌਂਚ, ਸ਼ਾਕ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀਆਂ ਦੁਪਰੀਆਂ, ਭਾਰਤ ਆਦਿ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਰਬਤ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਰਬਤ ਮੇਰੂ ਨੂੰ ਵਿਖਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉੱਥੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ, ਅਨੇਕ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ, ਅਤੇ ਅਨਗਿਨਤ ਅਚੰਭੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਬਾਘ, ਸਿੰਘ, ਸੂਰ, ਚੌਰੀ-ਬਲਦ, ਭੈਸ, ਹਾਥੀ, ਹਰਣ, ਬਾਂਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਜਾਨਵਰ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਰਬਤ ਬਹੁਤ ਮਨੋਹਰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਰਬਤ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਦਿਵਯ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੁਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਿਮਾਵਤ, ਹੇਮਕੂਟ, ਨਿਸ਼ਧ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਸ਼੍ਵేత, ਦੁਰਧਰ, ਨੀਲ, ਕੈਲਾਸ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੇਖੇ। ਫਿਰ ਮਹੇੰਦਰ, ਮਲਯ, ਵਿਂਧਿਆ, ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰ, ਅਰਬੁਦ, ਸਹਯ, ਸ਼ੁਕਤਿਮਾਨ, ਮੈਨਾਕ ਅਤੇ ਵਕ੍ਰਪರ್ವਤ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਹੋਰ ਵੀ ਅਨੇਕਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲੇ ਪਰਬਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖ ਲਏ। ਉਸ ਨੇ ਕੁਰੂਖੇਤਰ, ਪਾਂਚਾਲ, ਮਤਸਯ, ਮਦ੍ਰ, ਕੇਕਯ, ਬਾਹਲਿਕ, ਸ਼ੂਰਸੈਨ, ਕਸ਼ਮੀਰ, ਟੰਗਣ ਅਤੇ ਖੱਸ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਵੇਖੇ। ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਕਿਰਾਤ, ਕੁੰਡਲ ਵਾਲੇ, ਮਾਰੂ-ਦੇਸ਼ੀ, ਚੰਡਾਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਣਛੁੱਤੇ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਹਰਣ, ਬਾਂਦਰ, ਸਿੰਘ, ਸੂਰ, ਲਕੜਬੱਗੇ, ਖਰਗੋਸ਼, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਪਿੰਡ, ਸ਼ਹਿਰ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ, ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ, ਵਪਾਰ, ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਹੋਰ ਅਸਮਾਨੀ ਜੀਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਨਾਗ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਦਰਅਸਲ, ਲੰਬੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਜਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਸ ਦੇ ਤਣਕਿਆਂ ਤੱਕ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਚਲ—ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ-ਲੋਕ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਸੁਰਗ-ਲੋਕ, ਮਹਰ, ਜਨਸ, ਤਪ, ਸਤ੍ਯ, ਅਤਲ, ਵਿਟਲ—ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੇਖ ਲਏ। ਪਾਤਾਲ, ਸੁਤਲ, ਵਿਟਲ, ਰਸਾਤਲ, ਮਹਾਤਲ ਅਤੇ ਸਮੂਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵਿਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦਸ਼ਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਉੱਥੇ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।