ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੱਗ ਕੀਤੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤਮ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਇਸ ਤੀਰਥ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਜਦੋਂ ਇਹ ਬਰਹਮਾ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਪਰਤੱਖ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਿਹੜੇ ਸਮੇਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ? ਅਤੇ ਪੰਚਤੀਰਥ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ, ਅਤੇ ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੱਸੋ।" ਫਿਰ ਬਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਕਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਉਪਵਾਸ ਰਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਤਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਓ, ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਸੁਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਤਨ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।" "ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਜ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਓਥੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀਓ, ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਜਾਵੋ, ਪੰਜ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੋ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਨਿਰਮਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਦੇ ਚਕਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਦਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਦੂਰੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ, ਹਵਾ ਠਹਿਰੀ ਪਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੜ-ਚੇਤਨ ਪਦਾਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲਯ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਬੱਦਲ ਗੜਗੜਾਏ, ਤੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਪੈਣ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਹਾਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆ ਵੀ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਅੱਗ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼ ਸਭ ਡਰ ਗਏ। ਉਸ ਅੱਗ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਤੇ ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਅੱਗ ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਸਾੜਦੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ, ਜਗਤ ਦੇ ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਸਭ ਨੂੰ ਸਾੜ ਗਈ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਤੇਜ਼, ਉੱਚੀ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਗ 'ਪ੍ਰਲਯ ਅੱਗ' ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗ ਦਸ ਲੱਖ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਗਈ। ਐਸੇ ਭਿਆਨਕ ਮਹਾਪ੍ਰਲਯ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਉੱਚ-ਧਰਮੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਕਰਕੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਡੋਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ, ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਤਿੱਖਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ, ਡਰ ਨਾਲ ਡਿਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦਾ ਫਿਰਿਆ, ਬੇਮਕਸਦ, ਨਾ ਕਿਤੇ ਰਾਹ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਰਾਮ ਕਰ ਸਕਣ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਵਾਂ?" "ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰਲਯ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਬਰਗਦ ਦਾ ਰੁੱਖ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਰੰਤ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਬਰਗਦ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੇਠ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਕਾਲ ਅੱਗ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਨਾ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਨਾ ਪ੍ਰਲਯ ਦਾ ਆਉਣਾ, ਨਾ ਬਿਜਲੀਆਂ, ਨਾ ਗੜਗੜਾਹਟ। ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਰਗੇ ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਉੱਠੇ। ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਚਿੱਟੇ ਕੁਮੁਦ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਪੁਛੜੀ ਰੰਗ ਦੇ, ਕੁਝ ਪੀਲੇ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ। ਕੁਝ ਹਰੇ ਘਾਹ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਡੀਆਂ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਕੰਵਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਕੁਝ ਸਿੰਧੂਰ ਵਰਗੇ ਲਾਲ। ਕੁਝ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਕਾਜਲ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ, ਕੁਝ ਪੰਨਾ ਜਹੀ ਚਮਕਦਾਰ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੱਦਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉੱਠੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੱਦਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵੀ ਢੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।