ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਰੋਮ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੁੰਦਰ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਲਿਆਇਆ। ਵੱਖ ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਉਚਾਰਨਾ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਦਾਇਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਮੰਗਲਮਈ ਤਾਰੀਖ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ ਸਭ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਨਿਭਾਈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਯਥੋਚਿਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਮਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚ ਕੋਠੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੋਨੇ, ਰਤਨਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਿਅੰਜਨ ਰਤਨਾਂ, ਆਸਨ, ਪਿੰਡ, ਪਿੰਡਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀ ਭੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਬਹੁਤ ਯਜ્ઞ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਆਖ਼ਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੰਪਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਵਿਸ਼ਨੁ ਧਾਮ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਉੱਤਮ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਅਦਭੁਤ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਧਾਮ ਜਾਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉਚਿਤ ਸਮਾਂ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਅਤੇ ਪੰਚਤੀਰਥ ਦੀ ਰੀਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ? ਹਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਫਲ ਵੱਖ ਵੱਖ ਦੱਸੋ।" ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਤਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੇ ਉਹ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਤਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ ਨਾਲ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਚਤਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਨੂੰ ਉਸ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਥੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਪੰਜ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੂਰ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਚਤਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਨਗਰੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਦੇ ਚਕ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਦੂਰੋਂ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਾ ਆਇਆ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਲੁਕ ਗਏ, ਹਵਾ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ-ਫਿਰਦੀ ਅਤੇ ਅਡਿੱਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਲਯਾ ਦਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਬੱਦਲ ਗੜਗੜਾਏ, ਤੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਵੱਡੇ ਉਲਕਾਪਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤਲਾਬ ਤੇ ਦਰਿਆ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਲਯਾ ਦੀ ਅੱਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ।" "ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅੱਗ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨਾਂ ਤਕ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾੜਦੇ ਗਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਲਯਾ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਜੋਰਦਾਰ ਲਪਟਾਂ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਗਈ। ਉਹ ਅੱਗ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਗਈ।" "ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਲਯਾ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਧਰਮੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਖੜਾ ਸੀ—ਉਹ ਸੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ। ਉਹ ਅਕੈਲਾ, ਮੋਹ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਆਪਣੇ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਬੈਠਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅੱਗ ਦੇਖੀ, ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਂਠ ਅਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ, ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਡੋਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਕੋਈ ਰਾਹਤ ਜਾਂ ਆਸਰਾ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਮੈਂ ਕਿਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਬਚਾਵਾਂ ਮੰਗਾਂ।'" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਘਟਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ।