ਆਸ਼ਾੜ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁੱਕਲ ਪਖ਼ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਹੇਠ, ਸਾਨੂੰ ਉਥੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਹਲਨੁਮਾ ਮੰਡਪ ਵਿਚ, ਸਾਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਚ-ਗੀਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਮਣੀਕ ਵਿਹਾਰ ਹੋ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਾਮਰਾਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਸਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਤਪਸਵੀ, ਵਿਦਵਾਨ ਦੁਜਾਤੀ, ਵਣਵਾਸੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਸਿੱਧ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਉਪਸਥਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੰਦਾਂ ਅਤੇ ਮੀਟਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ, ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਲਈ ਹਰੀ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਥੇ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨ-ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਇੰਦਰ-ਰਥੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਸਮੇਤ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਅੰਤਧਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਲਕੜਾ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਏ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਰਥਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਜ-ਸੰਦਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਪਾਠ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸਥਾਨ 'ਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੰਗੇ ਮੂਹੂਰਤ ਤੇ, ਉੱਤਮ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਹੇਠ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਥਾਪਨਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਨੂੰ ਯਥੋਚਿਤ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਤਮ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਨਾ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਟਿਕਾਇਆ। ਫਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੋਨੇ, ਰਤਨਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਰਤਨਾਂ, ਆਸਨ, ਪਿੰਡ, ਪਿੰਡੀਆਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਵੀ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਨੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਦ ਆਪਣਾ ਲਕੜਾ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਜਾਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਵਿਸ਼्णੂ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੇ ਉਤਮ ਮੁਨੀਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ ਹਨ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਸਮੇਂ ਜਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਪੰਚਤੀਰਥ ਦਾ ਕਰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ?" "ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਹਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸੋ।" ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁੱਕਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉਤਮ ਮੁਨੀਓ, ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਦਮ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪੰਜ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜੇਠ ਦੀ ਸੁੱਕਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੇਵ, ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਲੋਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉਤਮ ਦੁਜਾਤੀ, ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉੱਦਮ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਚਕ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਦਰ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਹੈ, ਦੇਖ ਕੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਉਤਮ ਮੁਨੀਓ, ਜਦੋਂ ਮਹਾ ਪ੍ਰਲਯ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਹਵਾ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ-ਫਿਰਦਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਲਯ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਬੱਦਲ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਜਦ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਅੱਗ ਹਵਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਜੋ ਸੂਰਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਭੈ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।