ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਨਿਆਇਕ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ। ਜੋ ਵੀ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।" ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਸੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਯੋਗ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਅਯੋਗ ਲੋਕ ਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਇਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਮਨ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਅਨੰਦ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। "ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ! ਹੇ ਪੀਤਾਂਬਰਧਾਰੀ, ਹੇ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਸਭ ਦਾ ਸਾਸ਼ਕ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਅਪਕ, ਅਟੁੱਟ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਾਹੋਣ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਨਿਰਲੇਪ, ਨਿਰਗੁਣ, ਸੁਕਸ਼ਮ ਅਤੇ ਸਰਵਗਿਆਨ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਬਦਲੀ ਵਰਗਾ ਹੈਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਸਭ ਦਾ ਰਖਿਆਕਰਤਾ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਚਕਰ, ਸ਼ੰਖ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਮਸਾਲ ਵਾਲੇ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਸੇਸ ਨਾਗ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਰਵਵਿਆਪਕ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਸ਼ਕ, ਮੋਖ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਸਟਾਂਗ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਮਹਾਨ ਸਾਪ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਾਧਯ, ਕਿੰਨਰ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹਨ; ਸੰਨਿਆਸੀ ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਵਿਚ ਮਨਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੋਖ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਨਿਰਗੁਣ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮਿਲੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।" ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਹੋਣ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤੂੰ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪੱਛੋਂ ਤੂੰ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ—ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀਆਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਗੁਪਤਤਾ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਤਾ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀਤਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਸੁਕਸ਼ਮ, ਨਿਰਲੇਪ, ਅਟੁੱਟ, ਸਦੀਵੀ, ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਅਤੇ ਅਕਾਰਣ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਜਾਣਨਯੋਗ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਲਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲਦੀ ਰਹੇਗੀ ਜਦ ਤੱਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਬੱਦਲ, ਚੰਨ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਆਦਿਕ ਪਹਾੜ ਖੜੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਾਸ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਹਰ ਥਾਂ, ਘਟੇਗੀ ਨਹੀਂ।" "ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਇੰਦ੍ਰਦੁਯੁਮਨ ਸਰੋਵਰ ਹੈ, ਜੋ ਯੱਗ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਇਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਸਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇਕੀ-ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਉੱਧਾਰ ਕੇ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਤ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬੋਹੜ ਦਾ ਰੁੱਖ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਕ ਸੋਹਣਾ ਮੰਡਪ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਥਾਂ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਵਣ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਨਾਰੀਅਲ, ਚੰਪਾ ਤੇ ਬਕੁਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਥੇ ਅਸ਼ੋਕ, ਕਰਣਿਕਾਰ, ਪੁੰਨਾਗ, ਨਾਗਕੇਸਰ, ਪਾਤਾਲ, ਅੰਬ, ਅਤਿਸਾਰ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਬੋਹੜ, ਪੀਪਲ, ਖਦੀਰ, ਪਾਰਿਜਾਤ, ਅਰਜੁਨ, ਹਿੰਤਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾੜ, ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਅਤੇ ਬੇਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਹਨ। ਇਹ ਥਾਂ ਕਰੰਜ, ਲਕੂਚਾ, ਪਲੱਖ, ਕਠਲ, ਬੀਲ, ਧਾਤਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਹੈ।" "ਅਸ਼ਾੜ੍ਹ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਰੱਖਣਗੇ। ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਅਨੇਕ ਖੇਡਾਂ, ਨਾਚ ਤੇ ਗੀਤ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਬੈਠਾਏ ਜਾਣਗਾ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਲੀਆਂ ਚਾਮਰਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਪੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਔਰਤਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੀਆਂ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਤਪਸਵੀ, ਵਿਦਵਾਨ, ਵਨਵਾਸੀ, ਗ੍ਰਹਸਥ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣਗੇ।" "ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੰਦਾਂ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨਗੇ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਕੇ, ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹਰੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਗਾ। ਉਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਤ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡੇਗਾ।" "ਇੱਕ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਰਤਨ-ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਗਾ, ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਅਤੇ ਆਨੰਦਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਫੇਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਏਗਾ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਿਕ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅਤੇ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।