ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਲਾਭਦਾਇਕ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਤਿ ਆਕਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਮੂਰਤੀਆਂ ਸਥਿਤ ਸਨ, ਉਹ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਜੋ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਬੜੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਰਤੱਬ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ? ਜਾਂ ਫਿਰ ਯਕਸ਼ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਧਰ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਹੋ, ਜਾਂ ਵੱਸੂ, ਜਾਂ ਆਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ?" ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸਨ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਅਸਲੀ ਹੋ ਜਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ, ਇਹ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਦੱਸੋ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੋਲੇ: "ਮੈਂ ਨਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਦੈਤ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਨਾ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਰੁਦ੍ਰ। ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਜਾਣ। ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਸੰਖਤ ਬਲ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ।" "ਜਿਸ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਯੋਗੀ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਣੁ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਯਮਰਾਜ ਵੀ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਆਦਿਕ ਤੱਤ, ਤਿੰਨ ਯਜਨੀਅ ਅੱਗਾਂ, ਹਵਨ ਦਾ ਭੋਗ ਪਾਣ ਵਾਲਾ, ਵਰੁਣ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਹਾਂ। ਜਗਤ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ! ਕੋਈ ਵੀ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਸਵਰੂਪ ਅਯੋਗਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖ ਲਿਆ।" ਇਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਦੇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ: "ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਟਿ ਕੋਟਿ ਪ੍ਰਣਾਮ! ਪੀਤਾਂਬਰ ਧਾਰੀ, ਸਮਪੱਤੀ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਭਾਗ੍ਯ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਅਭੇਦੀ, ਸਰਵ-ਦੇਵ, ਨਿਤ੍ਯ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ। ਤੁਸੀਂ ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਸਤੀ-ਨਾਸਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਨਿਰਲੇਪ, ਨਿਰਗੁਣ, ਸੁਕਸ਼ਮ, ਸਰਵ-ਗ੍ਯਾਨੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਮੂਲ ਹੋ।" "ਬਦਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਗੋਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ ਸਮਰਪਿਤ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਮੁਸਲ ਧਾਰੀ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਸ਼ੈਯਾ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਖੀਰ ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਹਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਫਿਰ ਤੋਂ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਾਧਿਆ, ਕਿੰਨਰ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ—ਯੋਗੀ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਵਿਚ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਨਿਰਗੁਣ, ਸ਼ੁੱਧ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌ ਸੌ (੧੦,੯੦੦) ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਨਿਰਵਿਘਨ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ।" "ਤੂੰ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸ਼ਾਂਤ, ਗੁਪਤ, ਅਵ੍ਯਕਤ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ।" "ਉਹ ਅਵਸਥਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਸੁਕਸ਼ਮ, ਨਿਰਲੇਪ, ਅਭੇਦੀ, ਨਿਤ੍ਯ, ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕਰਮ ਤੇ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗੀ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਜਾਣਣਯੋਗ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਲਕਸ਼ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।" "ਤੇਰੀ ਖ਼ਿਆਤਿ, ਰਾਜਨ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਰਹੇਗੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਵਰਗੇ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਵਰਗ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਹਰ ਥਾਂ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇਗੀ।" "ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਸਰੋਵਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਇਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਇਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤਟ ਉੱਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇਕੀ-ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਕੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਉੱਥੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ, ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਰਗਦ ਦਾ ਰੁੱਖ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਮੰਡਪ ਹੈ।" "ਇਹ ਮੰਡਪ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਨਾਰੀਅਲ, ਚੰਪਾ ਅਤੇ ਬਕੁਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਉੱਥੇ ਅਸ਼ੋਕ, ਕਰਨਿਕਾਰ, ਪੁੰਨਾਗ, ਨਾਗਕੇਸਰ, ਪਾਤਾਲ, ਆਮ, ਅਤਿਸਾਰ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ।" "ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਰਗਦ, ਪੀਪਲ, ਖਦੀਰ, ਪਾਰਜਾਤ, ਅਰਜੁਨ, ਹਿੰਤਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾੜਾਂ, ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਅਤੇ ਬੇਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਹਨ।" "ਇਹ ਸਥਾਨ ਕਰੰਜ, ਲਕੂਚਾ, ਪਲੱਖ, ਕਠਲ, ਬੈਲ, ਧਾਤਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਦੱਸਿਆ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣੀ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਦੁੱਤੀਅ ਅਵਸਥਾ ਅਤੇ ਅਮਰ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।