ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀ ਆਗੇ ਵਧੀ: ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਜੀ ਮਹਾਨ ਸਤ੍ਰੀ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰੂਪ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਚੌੜਾ, ਸਫ਼ੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗਾ ਮੱਥਾ ਸੀ। ਉਹ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਕ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਦੈਵੀ, ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਸਲ ਧਾਰਣ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੂਜੀ ਮੂਰਤੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਉਹ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਰਖਦੀ, ਅਲਸੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ। ਉਹ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ, ਮੰਗਲਮਈ, ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ, ਦੈਵੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਸੀ। ਤੀਜੀ ਮੂਰਤੀ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦੀ, ਅੱਖਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਹਾਰਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਪੂਰਨ ਤੇ ਉਭਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖੀਆਂ, ਉਹ ਦੈਵੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਅਤਿ ਆਕਰਸ਼ਕ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬੋਲ ਪਈਆਂ: "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਚੰਭੇਕਾਰੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਦੈਵੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ?" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਜਾਂ ਯਕਸ਼ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਧਰ? ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਹੋ ਜਾਂ ਵਸੁ ਹੋ ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ ਹੋ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਹੋ ਜਾਂ ਮਾਯਾ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਜਾਦੂਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਦੱਸੋ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨਾ ਮੈਂ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਦੈਤ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਨਾ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਰੁਦ੍ਰ। ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਜਾਣੋ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਿਣੂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਯਮ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਿਆਂਕਰਤਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਭੂਤ ਤੱਤ, ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ, ਹਵਨ ਦੇ ਭੋਗ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ, ਵਰੁਣ, ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ—ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" "ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ! ਕੋਈ ਵੀ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।" ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹर्ष ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ: "ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰੀ, ਸਮਪੱਤੀ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ, ਅਟੁੱਟ, ਸਰਵ-ਦੇਵਤਾ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਸਤਿ-ਨਾਸਤਿ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਨਿਰਲੇਪ, ਨਿਰਗੁਣ, ਸੁਕਸ਼ਮ, ਸਰਵ-ਜਾਣਨਹਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਮੂਲ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹੋ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਸਲ ਪਕੜਦੇ ਹਨ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੱਪ ਦੀ ਸ਼ਯਾ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖੀਰ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ।" "ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਮੋਖ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀਸ ਨਿਵਾਇਆ ਅਤੇ ਬੋਲਾ: "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਮਹਾਨ ਸੱਪ—" "ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਾਧ੍ਯ, ਕਿਨਰ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ—" "ਯੋਗੀ, ਵੈਦਿਕ ਤੱਤ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੋਖ ਮਾਰਗ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਪਰਮ ਪਦ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ—" "ਉਹ ਨਿਰਗੁਣ, ਸ਼ੁੱਧ, ਸ਼ਾਂਤ ਪਦ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਮਹਾਤਮਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਪਦ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।" ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤੂੰ ਨਿਰਵਿਘਨ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਕਰ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਰਾਜਨ।" "ਤੂੰ ਉਹ ਦੈਵੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ, ਸ਼ਾਂਤ, ਗੁਪਤ, ਅਵਿਅਕਤ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ।" "ਉਹ ਉੱਚਤਮ, ਸੁਕਸ਼ਮ, ਨਿਰਲੇਪ, ਅਟੁੱਟ, ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕਰਮ ਤੇ ਕਾਰਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪਦ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਪਰਮ ਪਦ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਜਾਣਨ ਯੋਗ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਉੱਚਤਮ ਲਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਰਮ ਗਿਆਨ, ਆਨੰਦ, ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ।