ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਦੇ ਬੁਲਬਲੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਉਠਿਆ। ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਨਿਆ ਹੈ; ਧਰਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵੀ ਧਨਿਆ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਨਗਰ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ੇਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਧਨਿਆ ਹਨ। "ਆਓ, ਆਓ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ," ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਰਹੋ, ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖੋ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਥੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਾਰਿਗਰ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਰਗਾ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆ ਗਿਆ। "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਆਂ, ਉਹ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣਾਵੇਗਾ; ਤਟ ਛੱਡੋ," ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਰਾਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਤਟ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁੱਖ ਕਾਰਿਗਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣਾਓ—ਇੱਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ ਹਨ।" "ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹੈ, ਦੁਧ ਵਰਗਾ ਗੋਰਾ ਸਰੀਰ, ਦੂਜਾ ਮੂਰਤੀ ਸਵਸਤਿਕ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ।" "ਇਕ ਅਨੰਤ ਨਾਮ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਹਲ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ ਜਾਂ ਨਾਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" "ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਅਨੰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸੋਨ੍ਹੀ ਭੈਣ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੂਸ਼ਨ।" "ਤੀਜੀ ਮੂਰਤੀ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਹੈ, ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ੁਭ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਸਫੈਦ ਰੰਗ ਦੀ, ਸ਼ਰਦ ਰਾਤ ਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ, ਚੌੜਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗਾ ਮਸਤਕ। ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਭਯਾਂਕਰ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇੱਕ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ, ਦਿਵਯ, ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਸ਼ਲ ਫੜੀ। ਦੂਜੀ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ, ਕਾਲੇ ਬਾਦਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਪਟੋਲੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ। ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਬਹੁਤ ਭਯਾਂਕਰ, ਸ਼ੁਭ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਪੂਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚੱਕਰ, ਦਿਵਯ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਹਰਨ ਵਾਲਾ—ਹਰੀ। ਤੀਜੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਜੋਕੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਲਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਹਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੜੀ ਹੋਈ ਹਾਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਭਰੇ ਤੇ ਉਭਰੇ ਸਤਨ, ਸੋਹਣੀ—ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਅਜੋਕੇ ਰਚਨਾ, ਜੋ ਪਲ ਵਿਚ ਬਣੀ, ਦਿਵਯ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਵਿਚ ਢੱਕੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਦੇਖੀ। ਇਹ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਆਕਰਸ਼ਕ, ਅਤਿ ਅਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਦਿਵਯ ਜੀਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦਿਵਯ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੋ।" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵ ਹੋ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਜਾਂ ਯਕਸ਼ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਧਰ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਹੋ, ਜਾਂ ਵਸੁ, ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ?" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਆਸਲੀ ਜਾਂ ਮਾਇਆਵਾਦੀ; ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਜਾਦੂਈ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਦੱਸੋ।" ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਨਾ ਦੇਵ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਦਾਨਵ, ਨਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਰੁਦ੍ਰ—ਮੈਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਣੋ।" "ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਨੰਤ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ।" "ਜਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਵਿਚ ਘੋਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਵਾਸੁਦੇਵ।" "ਮੈਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਯਮ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਿਯੰਤਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਤੱਤ, ਤਿੰਨ ਯੱਗ-ਅੱਗ, ਭੋਗੀ, ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਵਰੁਣ, ਜਲਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਬੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਾ-ਚਲਦਾ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ—ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਰਾਜਾ, ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਕਿਹਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਤੂੰ, ਅਟਲ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖਿਆ।" ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਗਾਈ: "ਹੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਨਮਸਕਾਰ! ਹੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਵਿਭਵ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਭਾਗ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ।" "ਮੈਂ ਆਦਿ ਪੁਰਸ਼, ਨਿਯੰਤਾ, ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਰ ਪਾਸ਼ਾ, ਵਿਭਾਜਨ ਰਹਿਤ, ਸਰਵੋਤਮ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਅਸਤਿਤਵ ਤੇ ਅਨਸਤਿਤਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਿਰਮਲ, ਨਿਰਗੁਣ, ਸੁਖਮ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ।" "ਕਾਲੇ ਬਾਦਲ ਵਰਗਾ, ਗਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ।" "ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਸ਼ਲ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਨਾਗ-ਸ਼ੈਯਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦਾ, ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦਾ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਹਰਨਹਾਰ।" "ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਨਿਯੰਤਾ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਅਵਿਨਾਸੀ।