ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ?” ਫਿਰ ਵੀ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੀ। ਉਹ ਭਗਤ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਦਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ; ਹੇ ਹਰੀ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਤ ਜਨ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਉਹ ਫਿਰ ਆਰਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ-ਭਰੀ ਮਨ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿਓ। ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਸਤਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਉੱਤਮ ਸਤਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ ਤੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਤਕਾਵਾਂ ਧਨ-ਧਨ, ਪਾਪ-ਨਾਸਕ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੁਭ, ਗੁਪਤ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਰਲਭ ਅਤੇ ਪੁਣਯਮਈ ਹੈ; ਇਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾਸਤਿਕ, ਮੂਰਖ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਸਤਕਾਵਾਂ ਸਿਰਫ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਭਗਤੀ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਉੱਤਮ ਸਤਕਾਵਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦਇਆਲੁ ਹੈ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਚੁਕਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਸੁਖਮ, ਨਿਰਮਲ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਸ਼, ਮੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹੋਮ-ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ, ਰਖਵਾਲਾ ਅਤੇ ਨਾਸਕ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ-ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗਿਆਨ, ਆਪਣੇ ਗੁਣ, ਯਜਨ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਉੱਤਮ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਧਨ-ਧਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਯਜਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ; ਉਹੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਲਈ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ ਨੂੰ ਸਿਫ਼ਤ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਨੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਘਾਸ਼ ਜਮੀਨ ਤੇ ਵਿਛਾਈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, “ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣਗੇ? ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਗੇ?” ਜਦ ਰਾਜਾ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਕ੍ਰ-ਧਾਰੀ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਗਦਾ ਅਤੇ ਚਕ੍ਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ ਅਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਪਖਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਪਸਾਰਾ ਹੋਏ। ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੰਖ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸੌਲ੍ਹੇ-ਅੱਧ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, “ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਤਮ ਰਾਜਾ।” “ਇਸ ਦਿਵਿਆ ਯਜਨ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?” “ਇਸ ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਸੰਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਤਮ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।” “ਜਦ ਇਹ ਰਾਤ ਬੀਤ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸੂਰਜ ਉਗ ਆਵੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ—” “ਉਥੇ, ਕੰਢੇ ਤੇ, ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਖੇਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਲੂਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ।” “ਕੰਢੇ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਖੜਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਰੁੱਖ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ।” “ਕੁਹਾ ਲੈ ਕੇ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ; ਉਥੇ ਇਕੱਲਾ ਭਟਕਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਉਹ ਰੁੱਖ ਦੇਖੇਂਗਾ।” “ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ ਕੱਟ; ਜਦ ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ ਰੁੱਖ ਕੱਟੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗੀ।” “ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿੰਤਨ ਕਰ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਤੋਂ ਦਿਵਿਆ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਕਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਹਰੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਸਤਕਾਵਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰੀ। ਜਦ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਮਨ ਨਾਲ ਉਠਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦਿੱਤੇ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਨਾ ਘੋੜਾ, ਨਾ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਨਾ ਹਾਥੀ, ਨਾ ਰਥ ਸਵਾਰ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਰਾਜਾ ਇਕੱਲਾ ਵੱਡੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਉਚਾਈ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ। ਉਹ ਰੁੱਖ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਮੰਜੀਠੀ ਰੰਗ ਵਰਗਾ ਘਣੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਂ ਜਾਂ ਜਾਤ ਦੇ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੁਹਾ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਜਦ ਉਹ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਮਿਤਰ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਆਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।