ਦੁੱਖ ਤੇ ਤਰਸ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਉਲਝਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਤੇ ਹਾਲਤ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਗਰ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਮੰਨਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ, ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਹਾਈ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਖਵਾਲਾ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।" ਰਾਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜੀਵਨ ਤੇ ਮੌਤ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਉਤਰੇ ਹਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਸਹੀ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਅੰਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਰਿਵਾਰ, ਚੰਗਾ ਵਿਵਹਾਰ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕੀ ਮਹੱਤਤਾ?" ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ। "ਹੇ ਹਰੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਜਨਮ ਲਵਾਂ, ਉਥੇ ਮੇਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭਗਤੀ ਅਟੱਲ ਰਹੇ। ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਰਵੋਚ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ਇ en, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" "ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ? ਫਿਰ ਵੀ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਨੇਕ ਲੋਕ ਭੁੱਲ ਹੋਣ 'ਤੇ ਮਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਸਰਣ ਆਈ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਵਰਤਾਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਸਤਕਾਰੀ ਹਿਮਨ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹਿਮਨ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਹਿਮਨ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦਿਲੋਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਅਬਿਨਾਸੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਿਮਨ ਬੜੀ ਸ਼ੁਭ, ਪਾਪ ਨਾਸਕ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਹਿਮਨ ਨਾਸਤਿਕ, ਮੂਰਖ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਮੰਦ-ਮਨ, ਜਾਂ ਭਗਤੀ-ਹੀਣ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ, ਚੰਗਾ ਵਿਵਹਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਹਿਮਨ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸਕ, ਦਇਆਲੂ, ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਸੁਖਮ, ਨਿਰਮਲ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮੁਰ-ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਪ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਰਖਵਾਲਾ, ਤੇ ਨਾਸਕ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗਿਆਨ, ਗੁਣ, ਯੱਗ, ਦਾਨ, ਜਾਂ ਕਠੋਰ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨ-ਧਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਯੱਗ, ਤਪ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਲਈ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪੰਥੀ ਦੇ 'ਸ਼ੇਰ' ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ 'ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੌ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਆਉਣਗੇ? ਮੇਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ?" ਜਦ ਰਾਜਾ ਸੌ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਗਦਾ-ਚਕਰ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਾਣ-ਧਾਰੀ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੂਰਜ, ਤੇ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਸਜਦਾ, Garuda ਦੀ ਪੰਖੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਅੱਧੀ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਸ਼ਾਬਾਸ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚ-ਕੁਲ ਰਾਜਾ!" "ਇਸ ਦਿਵਿਆ ਯੱਗ ਤੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ-ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਕਿਉਂ ਵਿਰਥ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?" "ਇਥੇ ਜੋ ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਤੀਮਾ ਜਗਤ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" "ਜਦ ਇਹ ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਵੇ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ—" "ਉਥੇ, ਕਿਨਾਰੇ, ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਜੋ ਲੂਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਕਿਨਾਰੇ, ਜਮੀਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੰਬਦਾ।" "ਕੁਹਾੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਲਹਿਰਾਂ 'ਚ ਜਾ, ਉਥੇ ਅਕੇਲਾ ਫਿਰ, ਤੂੰ ਉਹ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇਂਗਾ।" "ਜੋ ਇਸ਼ਾਰਾ ਤੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਕੱਟ ਦੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਰੁੱਖ ਕੱਟੇਂਗਾ, ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੇਖੇਂਗਾ।" "ਉਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰ, ਫਿਰ ਉਸ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਦਿਵਿਆ ਪ੍ਰਤੀਮਾ ਬਣਾਵੀਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਉਲਝਣ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਯਚਨਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਆਸ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਮਾ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਸਾਫ ਰਸਤਾ ਦੱਸਿਆ।