ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹੋਰ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅਨੇਕਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਥ, ਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਗਰੀਬੀ, ਕਦੇ ਰਾਜਪਾਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਮਾਲਕੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਪ ਮਰਿਆ; ਕਈ ਵਾਰੀ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਹੋਈ; ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਮਿੱਤਰ, ਭਰਾ, ਪਤਨੀ, ਧਨਵਾਨ, ਪੰਡਤ, ਗਰੀਬ, ਤੇ ਤਪਸਵੀ—ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀਆਂ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਚਲ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਸਹੀ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋਵਾਂ; ਕਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ, ਕਦੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਥ। ਕਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਉੱਤੇ, ਕਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕਰਮ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਜਕੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ—ਹਰ ਥਾਂ—ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ-ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਭਟਕਿਆ, ਪਰ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਹੇ ਹਰੀ, ਮੇਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਬੜੀਆਂ ਚੰਚਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਦੁਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਰਾਹੋਂ ਭਟਕ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਹੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਕਲੀਫ ਵਿੱਚ ਹਾਂ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਥ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੇ; ਪਰ ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰਾਖਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਵਿੱਚ, ਸੁਖ-ਸੰਪੱਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਓਹ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਤੇਰੀ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭਲਾ ਅੰਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਰਿਵਾਰ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਜੀਵਨ—ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਫਸੇ ਰਹਿਣ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਉਪਜਦੀ—ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੁਰ-ਸਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਰਕ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਪਾਪੀ, ਮੰਦੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਹਰੀ, ਮੈਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਨਮ ਲਵਾਂ, ਉਥੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ। ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਹੋਰ ਜੀਵ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੋਟੀ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਾ ਪੂਜੇ? ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਫਿਰ ਮੈਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਿਫਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ? ਫਿਰ ਵੀ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮਿਹਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ; ਹੇ ਹਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਭਲੇ ਲੋਕ ਭੁੱਲ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਮਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਮਾਫ ਕਰ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਸਿਫਤ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਨ ਹੋਵੇ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਐਸੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਇਸ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪ-ਨਾਸਕ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੈਨ ਵਾਲਾ, ਮੰਗਲਮਈ, ਰਾਜ, ਬਹੁਤ ਦੁਲਭ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੈਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਦੇ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਨਾਸਤਿਕ, ਮੂਰਖ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਭਗਤੀ-ਹੀਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਸਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ-ਭਗਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਦਾ ਉੱਚਤਮ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵ ਸਦਾ ਉਸ ਸੁਖਸ਼ੂਨ੍ਯ, ਨਿਰਮਲ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਮੁਰ-ਵੈਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ, ਰਖਿਆਕਰਤਾ, ਤੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਗਿਆਨ, ਗੁਣ, ਯੱਗ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਯੱਗ, ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਲਈ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਤਾ, ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਥ, ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਘਾਟ ਬਿਛਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਨਾਰਦਨ, ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਗੇ? ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਗੇ?" ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਦ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕ੍ਰ ਧਾਰੀ, ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਤੇ ਚਕ੍ਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।