ਜਨਾਰਦਨ! ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਅਣਗਿਣਤ ਜਨਮ—ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ—ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ, ਇਸ ਜੀਵਨ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਭੋਗੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਕਲਾਵਾਂ ਵੀ ਸਿੱਖੀਆਂ ਹਨ। ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਸੰਚਿਤ ਤੇ ਹਾਨੀ, ਖਰਚ—all ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਉਤਸ਼੍ਰਿਤ, ਨਿਵ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਮਧਯਭਾਗ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਵੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਤਨੀਆਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜਾ ਤੇ ਮਿਲਾਪ, ਕਈ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਅਨੁਭਵਤਾ—ਇਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ; ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਤੇ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀ ਵੀ ਮਿਲੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਲ-ਮੂਤ੍ਰ ਭਰੇ ਗੰਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕੀਤਾ; ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਗਰਭ ਦਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਵੀ ਮੈਂ ਭੋਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਮੈਂ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਦੁਖ ਸਹੇ ਹਨ। ਮੌਤ ਦੇ ਦੁਖ, ਯਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਵਾਸ, ਤੇ ਨਰਕ ਦੇ ਕਲੇਸ਼—all ਇਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਅਨੁਭਵ ਹਨ। ਮੈਂ ਕੀੜਿਆਂ, ਕੀਟਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਿਰਨਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਭੈਂਸਾਂ, ਉਠਾਂ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ-ਦੁਬਾਰਾ, ਦੋਹਰੀ ਜਾਤੀਆਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਗਰਭ, ਅਮੀਰਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ, ਗਰੀਬਾਂ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਘਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ embodied ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ। ਮੈਂ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਮਾਸਟਰ, ਤੇ ਗਰੀਬੀ, ਮਾਲਕੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਾਲਕੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮੌਤ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਿਆ; ਕਈ ਵਾਰੀ ਦਿਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਦੋਸਤ, ਭਰਾ, ਪਤਨੀ, ਅਮੀਰ, ਵਿਦਵਾਨ, ਗਰੀਬ, ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ—ਮੈਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਲਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਚਲ-ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ। ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਕਦੋਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ, ਕਦੋਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ? ਕਦੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਦੋਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ-ਚੱਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਮਟਕਾ? ਇਹ ਉੱਪਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਕਦੇ ਮਧਯਭਾਗ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਕਰਮ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ, ਉੱਪਰ ਤੇ ਮਧਯਭਾਗ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ, ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ; ਅੱਜ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਹੇ ਹਰੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉਦਵਿਗਨ ਹਨ। ਦੁਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੁਣ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਆਸਰਾ ਲੱਭਦਾ। ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਦੁਖੀ ਹੈ; ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰੇ; ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਰਾਖੀਦਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਜੀਵਨ ਤੇ ਮੌਤ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਹ ਹੇਠਲੇ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਤੇਰੀ ਸਚੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਗੰਤਵ ਨਹੀਂ; ਪਰਿਵਾਰ, ਚਲ-ਚਲਣ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਜੀਵਨ—ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਚੀਤਾ, ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ—ਜੋ ਮੋਹ-ਵਸ਼, ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਸੁਰ-ਸਭਾਵ ਵਾਲੇ—ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪਾਪੀ, ਮੰਦੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ—ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਜਨਮ ਲਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ—ਉਥੇ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਸਦਾ ਅਟਲ ਰਹੇ। ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਸਯਮ ਰੱਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਮ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਮ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ? ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਮੈਂ ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ? ਫਿਰ ਵੀ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ; ਹੇ ਹਰੀ, ਗੁਣਵਾਨ ਭੁੱਲ ਹੋਣ 'ਤੇ ਮਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਹੋਵੇ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ, ਹੇ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਵਰ ਦਿੱਤੀ। ਜੋ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨੁੱਖ, ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਇਸ ਉੱਤਮ ਸਤੁਤੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਪਾਠ ਕਰਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਅਬਿਨਾਸੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ। ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਸ਼ੁਭ, ਪਾਪ-ਨਾਸਕ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਲੁਕਵੀਂ, ਵਿਰਲ, ਅਤੇ ਪੁਣਯ-ਦਾਇਕ ਹੈ; ਇਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ। ਇਹ ਕਦੇ ਭਗਤੀ-ਹੀਣ, ਮੂਰਖ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਮੰਦ-ਮਨ, ਜਾਂ ਭਗਤੀ-ਹੀਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ। ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਜੋ ਭਗਤੀ, ਚੰਗੀ ਚਲ-ਚਲਣ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ-ਭਗਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।