ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਨਾ ਤਾਂ ਕਦੇ ਭੋਗ-ਵਿਭੋਗ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਵਿਚ, ਨਾ ਹੀ ਜੰਗਲਾਂ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ ਸੁਖ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਸ ਨਹੀਂ ਮਿਟੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ—ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਵਿਚੋਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋਣ? ਇਹ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜਿਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਸੀ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਪੰਚਰਾਤ੍ਰ ਮਰਯਾਦਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਮੋਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਿਆਕਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ। ਤੁਹਾਡਾ ਚਮਕਦਾ ਰੂਪ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਕਰਧਵਜ, ਰਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਵਿਘਨ ਨਾਸਕ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖੋ। ਹੇ ਅੰਜਨ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਨਾਰਾਇਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖੋ। ਹੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹਲਧਾਰੀ, ਚਾਰ ਮੁਖ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਦੇ ਪੂਰਵਜ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ। ਹੇ ਘਣੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜਗਤਪਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਹੇ ਪ੍ਰਲਯ-ਅਗਨੀ ਵਰਗੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਮਹਾਬਲੀ ਨਰਸਿੰਘ, ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖੋ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਓਹ ਮਹਾਵਰਾਹ, ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਰੂਪ, ਬਲਦੇਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਗ ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਅਤੇ ਅਚ্যੁਤ ਆਦਿ ਰੂਪ ਵੀ ਹਨ। ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਹੋਰ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਵਰਨਣ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾਲੂ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਇਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦਿਓ ਜੋ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਹਰੀ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਪਰਮਾਤਮਾ, ਅਸਲੀਅਤ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਨਹੀਂ; ਜਿਹੜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਵਰਨਣ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੋਲ ਚਾਲ ਲਈ ਹੀ ਹਨ। ਹੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਅਦਵੈਤ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਹੋ, ਚੇਤਨ ਸਰੂਪ, ਨਿਰਮਲ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਅਸਤੀ ਤੇ ਨਾਸਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਛੂਹ-ਛਾਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਉੱਚਾ, ਅਡੋਲ, ਅਟਲ ਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਹੋ; ਉਹ ਰੂਪ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਤੁਹਾਡਾ ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਬਾਂਹਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੇ ਵਣ-ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸੋਭਿਆਮਾਨ, ਇਹ ਰੂਪ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਅਭੈ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਬਚਾਓ। ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਬਗੈਰ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ; ਮਾਧੁਸੂਦਨ, ਮਿਹਰ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਬੁਢਾਪੇ, ਰੋਗਾਂ, ਤਕਲੀਫਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ-ਗ਼ਮ, ਭਟਕਾਵੇ, ਤੇ ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਡੋਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਜਲ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿਚ ਰਾਗ-ਦ੍ਵੈਸ਼ ਦੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਹਨ। ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਭਵਰਾਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ, ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਅਸਲੀਅਤ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਅਸਥਿਰ। ਇੱਥੇ ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਭੁਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਜਨਮ—ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ—ਹਰੇਕ ਕਿਸਮ ਦੇ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਭੋਗੇ ਹਨ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ। ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੜ੍ਹੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣੇ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਤੇ ਕਈ ਕਲਾ-ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵੀ ਸਿੱਖੀਆਂ। ਅਸੰਤੋਖ ਤੇ ਸੰਤੋਖ, ਜੋੜ ਤੇ ਘਾਟ, ਖ਼ਰਚ—all ਕੁਝ, ਵਾਧਾ, ਘਾਟ ਤੇ ਨਾ ਵਾਧਾ ਨਾ ਘਾਟ—ਹਰ ਹਾਲਤ ਭੋਗੀ ਹੈ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਤਨੀਆਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜਾ ਤੇ ਮਿਲਾਪ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਿਤਾ-ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿਉਂਦੇ ਹੋਏ ਭੋਗਿਆ। ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਪਾਉਣਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਜਿੱਤਣ—all ਕੁਝ ਮਿਲਿਆ। ਮੈਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਗੰਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੰਦਗੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਸਿਆ ਹਾਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਲੇ ਦੁੱਖ ਵੀ ਮੈਂ ਸਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਹੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿਚ ਕਈ ਦੁੱਖ ਸਹੇ ਹਨ। ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਦ, ਯਮ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ, ਤੇ ਨਰਕ ਦੇ ਕਲੇਸ਼—all ਕੁਝ ਮੈਂ ਭੋਗਿਆ। ਮੈਂ ਕੀੜੇ, ਕੀਟ, ਰੁੱਖ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਹਿਰਣ, ਪੰਛੀ, ਭੈਂਸ, ਊਠ, ਗਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ—ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਪੇਟ, ਅਮੀਰ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਗਰੀਬ, ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ—ਸਭ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਨੇਕਾਂ ਜਨਮਾਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਲੋਂ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।