ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੰਜ ਸੌ ਔਰਤਾਂ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪੂਰੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਪਤਲੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਗਲਿਆਂ ਤੇ ਹਾਵਭਾਵ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਜੇ ਪਾਈਆਂ, ਨਰਮ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋੜਵੰਦ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਵਾਫ਼ਰ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਸੁਆਦਲੀ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਭੁੰਨੀਆਂ ਤੇ ਪਕਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਭੋਜਨ ਤੇ ਘਿਊ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਿਅੰਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਮਿੱਠੇ ਕੇਕ, ਤਲੀ ਹੋਈਆਂ ਪਕੌੜੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਈ ਹੋਈਆਂ ਸਵਾਦਿਸ਼ਟ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਾ ਸੀ। ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਿੱਧ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਉੱਤਮ ਯਜਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਪੂਰੇ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪੋ ਆਪ ਖੁਸ਼ ਸਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਗੰਦਾ, ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਭੁੱਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼, ਥਕਾਵਟ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਜੰਤੂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜਸੀ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਤਪਸਵੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਅਜਿਹਾ ਦਾਨ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਯਜਨ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੰਝ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਮੰਦਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਉਹ ਮੂਰਤੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਬਣਵਾਈਆਂ? ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਧਵ ਜੀ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ? ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।" ਤਦ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ! ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ, ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ—ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ।" ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਰਾਜਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ, "ਮੈਂ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਕ ਤੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਾਂ?" ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਾਜਾ ਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਦਿਨ ਨੂੰ। ਉਹ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਨਾਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਸੰਗੀਤ, ਸੁਗੰਧ, ਗੀਤ ਜਾਂ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਸੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਜਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਨਾਂ ਹੀ ਵੱਡੇ ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ, ਮਾਣਕ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਰੁਚੀ ਸੀ। ਨਾਂ ਹੀ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਾਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਮਨ ਰੱਜਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ, "ਇਹ ਪੱਥਰ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚੋਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਹੜਾ ਵਸਤੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣ ਹੋਣ?" ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਰਾਜਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪੰਜਰਾਤ੍ਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਸੁੱਚੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ।" "ਹੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਮਕਰਧਵਜ, ਰਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਵਿਘਨ ਨਾਸਕ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ। ਹੇ ਕਾਜਲ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਵਰਦਾਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੇ ਹਲਧਾਰੀ, ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਦੇ ਪੂਰਵਜ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ। ਹੇ ਮেঘ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਲੈਅਗਨੀ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਹੇ ਨਰਸਿੰਘ, ਪ੍ਰਚੰਡ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਓਹ ਮਹਾਵਰਾਹ, ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਤੇਰੇ ਇਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਵਰਦਾਤਾ ਹਨ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਇਹ ਬਲਦੇਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਗਰੁੜ ਤੇ ਹੋਰ ਹਨ, ਇੰਝ ਹੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਅਚੁਤ ਤੱਕ।" "ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰੂਪ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਰੁਣਾਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦਿਓ ਜੋ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਤੇਰੇ ਉਹ ਰੂਪ, ਹੇ ਹਰੀ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ; ਇਹ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਅਰਪਿਤ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ; ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਲਾਂ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਆਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਪਮਾ ਹਨ।" "ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦਵੈਤ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਅਦਵੈਤ ਹੈਂ? ਹੇ ਹਰੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਂ, ਚੇਤਨ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਆਸ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।