ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਕ ਸਾਂਡ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ, ਜੇਹੜੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੀ ਚਾਹ ਹੈ ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮੰਡਪ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਿੰਨਾ ਕੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਾਹੁਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਯਜਨ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਹੋਣ, ਹੀਰੇ-ਜਵਾਹਰਾਤ ਦੇ ਢੇਰ, ਪਿੰਡਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਹੋਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਪਜਾਊ ਜ਼ਮੀਨਾਂ, ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਵੀ ਦਿਤੀ ਗਈ। ਜਿਹੜਾ ਜੋ ਮੰਗਦਾ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਯਜਨ ਇਸ ਤਕ ਚਲੇ ਜਦ ਤੱਕ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਆਪ ਹੀ ਇੱਥੇ, ਇਸ ਯਜਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ। ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਬਾਹੁਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਦਿਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਲੱਖ ਮਾਦਾ ਹਾਥਣੀਆਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੋੜੇ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਸਾਂਡ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿਤੀਆਂ। ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਗਾਂਵਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਿੱਤਲ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਮਹਿੰਗੇ ਕਪੜੇ, ਚਾਦਰਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੂਤੀ, ਲਾਲ ਤੇ ਜਵਾਹਰਾਤ ਵੀ ਦਿਤੇ ਗਏ। ਉਸ ਮਹਾਂਯਜਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੀਰੇ, ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ, ਲਾਲ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਦਿਤੇ। ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰੂਪਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਖੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੰਜ ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੋਲੀ-ਚੋਲੀ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਅਨੇਕਾਂ ਕਮਰ-ਪਤਲੀਆਂ, ਕਮਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਗਲਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਚੂੜੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਜੇ, ਸੁੰਦਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮੰਗਦਾ, ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹੋਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਮਿਲਿਆ। ਮਿੱਠੇ ਪਕਵਾਨ, ਤਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਿੱਠਾਈਆਂ, ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਹਾਰ ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਿਅੰਜਨ ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਰੋਸੇ ਗਏ। ਦੌਲਤ ਤੇ ਦਾਨ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਾਂ ਸੀ। ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਿੱਧ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ—ਸਭ ਨੇ ਇਸ ਮੰਗਲਮਈ, ਉੱਤਮ ਯਜਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤਿ ਆਸ਼ਚਰਜ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਪੁਜਾਰੀ, ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਉਥੇ ਕੋਈ ਗੰਦਾ, ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਭੁੱਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ, ਥਕਾਵਟ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਨਾ ਕੋਈ ਡਸਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਪ੍ਰਭਾਵ। ਉਸ ਰਾਜਸੀ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪੂਰੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਸੀ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਿੱਧ ਹੋਏ ਤਪਸਵੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ, ਧਨ-ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਯਜਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਿਧਾਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮੰਦਰ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਭ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਇਹ ਮੂਰਤੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈਆਂ? ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਉਸ ’ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ? ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਤਾਂ, ਕਥਾਵਾਚਕ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੁਸੀਂ ਵੈਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ—ਮੈਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਭ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਕ, ਸੰਹਾਰਕ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਵਧ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਨਾ ਦਿਨ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ, ਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵਿਹਾਰ, ਨਾਹ ਹੀ ਨ੍ਹਾਣਾ ਤੇ ਨਾਹ ਹੀ ਸਜਾਵਟ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ। ਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ, ਸੁਗੰਧ, ਗੀਤ ਜਾਂ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਸੀ, ਨਾ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਨਾ ਅਨੇਕਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਨਾ ਹੀਰੇ, ਨਾ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ, ਨਾ ਲਾਲ, ਨਾ ਸੋਨਾ-ਚਾਂਦੀ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਲੱਗਿਆ। ਨਾ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ, ਨਾ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ—ਪੱਥਰ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚੋਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਮੰਗਲਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋਣ? ਇਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਹੜੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੰਚਰਾਤ੍ਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ—"ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਮੋਖ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਸ਼ੁੱਧ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ। ਹੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਮਕਰਧਵਜ, ਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਵਿਘਨ ਨਾਸਕ। ਹੇ ਕਾਜਲ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਓ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸਰਾ, ਹੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ, ਨਾਰਾਇਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹਲ ਧਾਰੀ, ਚਤੁਰਮੁਖੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਦੇ ਪੂਰਵਜ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ।