ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਨਾਲ ਹੀ ਨਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਦਾਕਾਰ, ਕਲਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੁੰਦਰ, ਉੱਚੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਉੱਚ ਵੰਸ਼, ਚੰਗੇ ਚਰਿਤਰ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਸੌ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਸਾਜ-ਸਜਾਵਟ, ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੀਮਤੀ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਪੱਥਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਲੱਖਾਂ ਹਾਥੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਡਿੱਗ, ਮਸਤ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਦੰਦਾਂ ਉੱਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਿੰਧ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਕਾਲੀਆਂ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਅਪਕ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਅਣਗਿਣਤ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਤਪਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਭਾਰੀ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ—"ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਲਿਆਓ, ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਪ੍ਰਿੰਸ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾਣ। ਇੱਥੇ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕ ਯਜਨ ਕਰਣ; ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਾਲਾ ਬਕਰਾ, ਮਹਿਲ, ਕਾਲਾ ਕਾਲਾ ਹਿਰਣ ਵੀ ਲਿਆਓ।" "ਬਲਦ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਓ; ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਦਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਮੰਡਪ ਬਣਾਓ। ਜਿਹੜਾ ਜੋ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿਓ—ਔਰਤਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ। ਉਪਜਾਊ ਜ਼ਮੀਨਾਂ, ਖੇਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਦੌਲਤ ਵੀ ਜਿਹੜਾ ਮੰਗੇ, ਉਹ ਦਿਓ। ਕੋਈ ਵੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਖਾਲੀ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਇਹ ਯਜਨ ਇੰਨਾ ਚੱਲੇ ਜਦ ਤੱਕ ਖੁਦ ਦੇਵਤਾ ਇੱਥੇ, ਇਸ ਯਜਨ ਕੋਲ, ਪ੍ਰਗਟ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਿੰਘ-ਸਮਾਨ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਲੱਖ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ, ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਬਲਦ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ, ਪਿਤਲ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਵੀ, ਉਹ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮਹਿੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਚਾਦਰਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਲਾਲ ਮੂंगा ਤੇ ਹੋਰ ਰਤਨ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤਰ੍ਹਾਂ-ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨ, ਹੀਰੇ, ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ, ਲਾਲ ਰਤਨ, ਮੋਤੀ, ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ, ਤੇ ਕਮਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਖੁਸ਼ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੰਜ ਸੌ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਪੂਰਨ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਪਰੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਪਤਲੀ ਕਮਰਾਂ, ਕਮਲ-ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਗਲਾਂ, ਹਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁੜੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਲ, ਨਰਮ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਚੁਣ-ਚੁਣ ਕੇ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਸਭ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਚੁਰ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਮਿੱਠੀਆਂ ਮਿਠਾਈਆਂ, ਤਲੀ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਪੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਧੀਆਆਂ ਖੁਰਾਕਾਂ, ਸੁੱਚੇ ਭੋਗ, ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਿਅੰਜਨ ਸੇਵੇ ਗਏ। ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵੱਡਾ ਦਾਨ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਿੱਧ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਵੀ ਇਸ ਸ਼ੁਭ, ਉੱਤਮ ਯਜਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਦਭੁਤ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਪੂਜਾਰੀ, ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪ ਵੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸਨ; ਕੋਈ ਵੀ ਗੰਦਾ, ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਭੁੱਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੋਈ ਕਲੇਸ਼, ਥਕਾਵਟ ਜਾਂ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਨਾ ਅਕਾਲ ਮੌਤ, ਨਾ ਡੰਸ, ਨਾ ਕੋਈ ਅਪਮੰਗਲ ਪ੍ਰਭਾਵ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਯਜਨ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਮੰਦਰ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ—"ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਉਹ ਮੂਰਤੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਬਣਵਾਈਆਂ? ਕਿਹੜੇ ਉਪਾਅ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ? ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।" ਉਸ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—"ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵੈਦਿਕ ਕਥਾ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਮੂਰਤੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀਆਂ।" ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ—"ਮੈਂ ਕਿਸ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਪਾਲਕ ਤੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਾਂ?" ਇਸ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ, ਨਾ ਦਿਨ ਨੂੰ; ਨਾ ਕੋਈ ਸੁਖ, ਨਾ ਵਿਹਾਰ, ਨਾ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਨਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ, ਸੁਗੰਧ, ਗੀਤ, ਰੰਗ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵੱਡੇ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ, ਲਾਲ ਰਤਨ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ, ਹੀਰੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਬਲ ਭਗਤੀ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਲੈਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।