ਇਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪਾਈ, ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨੇਤਰ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਕੁਝ ਦੇ ਨੀਲੇ ਕੁੰਵਰ ਦੀਆਂ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸਰੀਰ ਸੁੰਨਰੇ ਤੇ ਸੁਡੋਲ। ਉਹ ਨਾਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਮੁੜੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਮਾਥੇ ’ਤੇ ਸਜਾ ਕੇ, ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ ਤੇ ਗਲਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਣੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਝੁਮਕੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਨਮੋਹਣ ਲੁਕ ਵਿੱਚ, ਸੁਭਾਗਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਦਿਵਯਾ ਨਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ। ਇਹ ਉੱਤਮ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਵੀਂਨਾ, ਬਾਂਸਰੀ, ਡ੍ਰਮ, ਪਣਵਾ ਤੇ ਗੋਮੁਖਾ ਆਦਿ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਗ-ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਮਧੁਰ ਧੁਨ ’ਤੇ ਖੇਡਦੀਆਂ ਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ। ਸਾਂਪ, ਡ੍ਰਮ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸ ਭਰੇ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ’ਚ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਚਲਾਕ ਨਾਰੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖੇਡਦੀਆਂ। ਗੀਤ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਇਹ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀਆਂ, ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ’ਚ ਮਸਤ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਤਪस्वੀ, ਵਨ-ਵਾਸੀ, ਸਿਧ, ਵਿਦਿਆ-ਸੰਪੰਨ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਮੰਤਰ, ਤਪ ਤੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ: "ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਨਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਾਰ shore, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਜੈ, ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਮਨ ਦਾ ਪਰਮ ਤੀਰਥ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਵਾਂਗ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਕਲਪ-ਵਟ (ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ ਬਨਯਾਨ) ਖੜਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇੰਦਰਨੀਲ ਨਾਮਕ ਚਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਖੁਦ ਦੇਵਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਵੈਸ਼ਣਵ ਚਿੱਤਰ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹਰ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਜਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਹਵਨ, ਧਿਆਨ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਉਚਿਤ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਇਸ ਪਰਮ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਵਾਂਗਾ। ਮਨ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰਕੇ, ਕੇਵਲ ਉਸੀ ’ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਥੇ ਹਰਿ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਗਣਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ। ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਆਰਕੀਟੈਕਟ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਘੜੀ, ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਸਹੀ ਸਥਿਤੀ ’ਚ, ਗ੍ਰਹ ਵੀ ਸ਼ੁਭ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਜੈ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਸੁਰ, ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਧੁਨ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਫੁੱਲ, ਅਨਾਜ, ਚਾਵਲ, ਸੁਗੰਧ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ ਤੇ ਦੀਆਂ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਰਘਿਆ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਘਿਆ ਦੇਣ ਦੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਮਾਲਕ, ਉਤਕਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਕੋਸ਼ਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਸਭ, ਪਥਰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਪਥਰ ਦੇ ਨਿਪੁੰਨ ਕਾਰਗਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਜਾਓ। ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਨ, ਦੀ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰੋ, ਸ਼ੁਭ ਪਥਰ ਕੱਟੋ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਤੇ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਦੂਤਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣਾਓ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਓ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਪੈਦਲ ਫੌਜ, ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਕੱਠੇ ਜਾਓ।" ਦੂਤਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਾਏ। ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਆ ਗਏ। ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ, ਸਰਹੱਦਾਂ, ਨੇੜੇ, ਪਹਾੜਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ—ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦੇ, ਸਭ ਆ ਗਏ। ਕਈ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਪੈਦਲ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਮਰੱਥ ਧਨ ਨਾਲ ਆਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਬਾਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ’ਚ ਇਸ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਚਿੰਤਤ ਹੈ—ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਅਸ਼ਵ-ਮੇਧ ਯਜਨ, ਪਰਮ ਯਜਨ ਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਮੰਦਰ ਦੀ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਤਮ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਹਾਇਕ ਬਣੋ।" ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ’ਤੇ ਧਨ ਤੇ ਰਤਨ, ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ, ਉੱਤਮ ਕੰਬਲ, ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਗਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਗਲਿਚਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਹੀਰੇ, ਬਿਲੌਰ, ਮਾਣਕ, ਕਮਲ ਰਤਨ, ਨੀਲਮ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਹੋਰ ਧਨ, ਰਥ ਤੇ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਅਣਗਿਣਤੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤਾਂ, ਉੱਚੀ ਤੇ ਹਲਕੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਗਹੂੰ, ਮਸੂਰ, ਤਿਲ, ਸਿੱਧਾਰਥ, ਚਣੇ, ਗਹੂੰ, ਮਸੂਰ ਆਦਿ, ਜੰਗਲੀ ਬਾਜਰਾ, ਸ਼ਹਦ, ਨਿਵਾਰਾ ਚਾਵਲ, ਕੁਲਥਾ ਦਾਲ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਰਮ ਮੰਦਰ ਦੀ ਨਿਰਮਾਣ ਲਈ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।