ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਫਸਲ, ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ ਜਾਂ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਾ ਹੀ ਵਪਾਰ ਦੇ ਰਾਸਤੇ ਸੀ, ਨਾ ਸੱਚ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ, ਨਾ ਝੂਠ, ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਈਰਖਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਵੈਨਯ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਮਾਨਤਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਮਨੁ ਸ੍ਵਾਇੰਭੂਵ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੋਈ ਵਾਂਗ ਦੁੱਧਣ ਲਾਇਆ। ਵੈਨਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਪෘਥੁ ਨੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਫਸਲ ਉਪਜਾਈ। ਉਸ ਭੋਜਨ ਰਾਹੀਂ ਅੱਜ ਵੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ। ਹਰ ਇਕ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਛੜਾ, ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪਾਤਰ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਸੋਮ ਬਛੜਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁੱਧ ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਪਾਤਰ ਵੇਦ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਇੰਦਰ ਬਛੜਾ, ਉਰਜਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਯਮ ਬਛੜਾ, ਅੰਤਕ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁੱਧ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੀ। ਸੱਪਾਂ ਲਈ ਤਕਸ਼ਕ ਬਛੜਾ, ਅਲਾਬੂ ਪਾਤਰ, ਏਰਾਵਤ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਿਸ਼ ਸੀ। ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਧੁਰ ਗੋਆਲਾ ਸੀ, ਵਿਲੋਚਨ ਬਛੜਾ, ਲੋਹੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਮੋਹਮਈ ਸੀ। ਯਕਸ਼ਾਂ ਲਈ ਕੱਚੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਬਛੜਾ, ਚਾਂਦੀ ਵਰਗਾ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਮਾਲੀ ਬਛੜਾ, ਚਾਂਦੀ ਵਰਗਾ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ, ਖੋਪੜੀ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਲਹੂ ਸੀ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਲਈ ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਬਛੜਾ, ਕਮਲ ਪਾਤਰ, ਸੁਰੁਚਿ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਸੁਗੰਧ ਸੀ। ਪਹਾੜਾਂ ਲਈ ਪਥਰ ਪਾਤਰ, ਹਿਮਵਾਨ ਬਛੜਾ, ਮੇਰੂ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨ ਸੀ। ਰੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਲੱਖਾ ਬਛੜਾ, ਫੁੱਲਦਾਰ ਸ਼ਾਲਾ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ, ਪਲਾਸ਼ਾ ਪੱਤੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਕੁਰ ਸੀ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਹੀ ਹਿਲਣ-ਡੁੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਜੜ ਹੈ। ਉਹ ਗੋਈ ਬਣ ਗਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਫਸਲਾਂ ਨੂੰ ਉਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਮਧੁ ਅਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ 'ਮੇਦਿਨੀ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਪૃਥੁ ਦੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੇ, ਇਹ ਦੇਵੀ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਬਣ ਗਈ ਅਤੇ 'ਪृथਵੀ' ਕਹਾਈ। ਪૃਥੁ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਵੈਨਯ ਦਾ ਮਹਾਨਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਅਤੇ ਆਦਰਨੀਯ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਕੇਵਲ ਪૃਥੁ ਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੰਸ਼ੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਜੋ ਰਾਜ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਰਾਜਾ ਪૃਥੁ ਵੈਨਯ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗੀ ਬੀਰ ਵੀ ਜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਹਿਲੇ ਰਾਜਾ ਪૃਥੁ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਜੰਗੀ ਪੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਪਾਰੀ ਵੈਸ਼ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ ਪૃਥੁ ਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ੂਦਰ, ਜੋ ਉੱਚ ਤਿੰਨ ਵਰਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੀ ਪૃਥੁ ਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਛੜਿਆਂ, ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਪਾਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਅਖਿਆ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਹੁਣ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੁਵੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕਰ। ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿੰਨੇ ਮਨੁ ਹੋਏ, ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨੁਵੰਤਰੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈਆਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੁਵੰਤਰੀਆਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵਰਣਨ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸੰਖੇਪ ਸੁਣੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ੍ਵਾਇੰਭੂਵ ਮਨੁ, ਫਿਰ ਸ੍ਵਾਰੋਚਿਸ਼, ਉੱਤਮ, ਤਾਮਸ, ਰੈਵਤ ਅਤੇ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਆਏ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਮਨੁ ਹੁਣ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਵਰਣਿ, ਰੈਭਯ ਅਤੇ ਰੌਚ੍ਯਸ ਵੀ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੂਸਾਵਰਣਿ—ਇਹ ਚਾਰ ਮਨੁ ਹਨ: ਪਿਛਲੇ, ਮੌਜੂਦਾ ਅਤੇ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਮਨੁ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰਿ, ਆਦਰਨੀਯ ਅੰਗਿਰਾ, ਪੁਲਹ, ਕਰਤੁ, ਪੁਲਸਤ੍ਯ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਇੰਝ ਹੀ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ: ਆਗਨੀਧ੍ਰ, ਆਗਨੀਬਾਹੁ, ਮੈਧਯ, ਮੈਧਾਤਿਥਿ ਅਤੇ ਵਾਸੁ। ਇਹ ਹੈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਨੁਵੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਪૃਥੁ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।