ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਬਹੁਤ ਉਪਜਾਊ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਉਹ ਲੋਕ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਨ ਰਖ ਕੇ, ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਮੂੰਹੋਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰਸਨਾ ਕਰਦੇ, ਛੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਪਦ-ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਕੁਝ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਕੁਝ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਚੌਰਾਹਿਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਸਭਾ-ਭਵਨਾਂ, ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਪਵੈਦ, ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਤੇ ਕਾਵਿ-ਵਿਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਚਰਚਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਸੁਡੌਲ ਕੁਲ੍ਹਾਂੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ, ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਨਿਹਾਰਣਯੋਗ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਕੇਲਾ-ਫੁੱਲ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਵਰਗੀ ਉਜਾਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਠ ਪੱਕੇ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਜੋ ਕੰਨ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਿਹਰੇ ਸੁੰਦਰ, ਵਾਲ ਮੋਹਕ, ਅਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਲਾਜਵਾਬਤਾ ਹੈ। ਕਈਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਕਈਆਂ ਦੀਆਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ; ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਦੰਦ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਤਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਗੁੰਝਲਦਾਰ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸਜਾਵਟ, ਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹਨ। ਉਹ ਜੜਾਵ ਕਣਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੁੰਡਲ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਦਿੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਵਾਜਿਆਂ, ਵੀਣਿਆਂ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ, ਢੋਲ, ਪਣਵਾਂ ਅਤੇ ਗੋਮੁਖ ਜਿਹੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ, ਇਲਾਹੀ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਢੋਲ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਹੋਰ ਮਿੱਠੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਦਾ ਹੱਸਦੀਆਂ-ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਗੀਤ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਇਹ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤਪਸਵੀ, ਵਨਵਾਸੀ, সিদ্ধ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਮੰਤ੍ਰ-ਸਿੱਖਿਆ, ਤਪ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਮ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲਾ ਖੇਤਰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਸਨਾਤਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਜੇਤ ਹਨ। ਇਹੀ ਉਹ ਮਨ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਕਾਮਨਾ-ਪੂਰਨ ਵਟਵ੍ਰਿਖ ਖੜਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੰਦਰਨੀਲ ਨਾਮਕ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਖੁਦ ਭਗਵਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮੂਰਤੀ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਟੱਲ ਬਲ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ। ਯਜਨਾਂ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਹਵਨ, ਧਿਆਨ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਰਵੋਤਮ ਵਰਤ ਨਿਭਾਵਾਂਗਾ। ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਥੇ ਹਰੀ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗਣਿਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ। ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਾਸਤੁ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਠੀਕ ਸਨ, ਗ੍ਰਹਿ ਸਹੀ ਸਥਿਤੀ 'ਚ ਸਨ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿੱਠੇ ਵਾਜਿਆਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਫੁੱਲ, ਅਨਾਜ, ਚਾਵਲ, ਸੁਗੰਧ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ ਤੇ ਦੀਵੇ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਇੱਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਘ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਾ, ਉਤਕਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪੱਥਰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਪੱਥਰ ਕੱਟਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਮੁੱਖ ਕਾਰਗਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਜਾਓ। ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੌੜੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਢਲਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਚੋ, ਸ਼ੁਭ ਪੱਥਰ ਕੱਟੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਤੇ ਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਖਿਆ: "ਦੂਤ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਣ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਜਾਵਣ।" ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹ ਦੂਤ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਾਏ। ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ-ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਆ ਗਏ। ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ, ਸਰਹੱਦਾਂ, ਨੇੜਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਟਾਪੂਆਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਵੀ ਸਨ, ਸਭ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।