ਜਦ ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨਗਰ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਨੀਲਮ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ, ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਥੇ ਘਟਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਨਾਰਦਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਦਾ ਉਥੋਂ ਜਾਣਾ, ਖੇਤਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ, ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ, ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਨਿਰਮਾਣ ਕਥਾ—ਇਹ ਸਭ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਘੋੜੇ ਦੇ ਯੱਗ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਵਿਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਲੱਕੜ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਮੂਰਤੀਕਾਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਭੇਟ, ਅਤੇ ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਬਣਤਰ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਸ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਯਾਤਰਾ ਸਮੇਂ 'ਕਲਪ' ਦਾ ਪਾਠ ਵੀ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਦੀ ਕਥਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ, ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਆਈਆਂ। ਵਟਵ੍ਰਿਕਸ਼ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮਹਿਮਾ, ਨਰਸਿੰਹਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਉਸ਼ਾਕਾਲ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਦਾ ਪਾਠ ਵੀ ਹੋਇਆ। ਅਨੰਤਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ, ਸ਼੍ਵేతਮਾਧਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਸਵਰਗਦਵਾਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਉਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ, ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਆਇਆ। ਪੰਜ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ, ਮਹਾਨ ਜੇਠ ਦਾ ਮਹੱਤਵ, ਹਲ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਸਥਾਨ, ਅਤੇ ਮਹੋਤਸਵ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਵਾਰੰਵਾਰ ਮਹਿਮਾ, ਇਹ ਸਭ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਕਥਾ ਸੁਣ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵ, ਹੁਣ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਅਗਲਾ ਭਾਗ ਦੱਸੋ; ਜਦ ਉਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਖੇਤਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਵਿੱਤ੍ਰੋਪਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਵਰਗੀ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਧਾਰਾ ਵਾਲੀ, ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ, ਉਹ ਨਦੀ ਮਹਾਨਦੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਜਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਉਸ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਘੁੰਮਣਾਂ ਨਾਲ, ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਨ ਹੁੰਦੀ, ਦੋਹਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਨਗਰ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਮੰਗਲਕ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਦਿੱਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਨ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਜੁਬਾਨਾਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੁਬਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਹਨ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਪਦਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਕੁਝ ਅੱਗnihōtra ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਕੁਝ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਹਨ। ਚੌਰਾਹਿਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਸਭਾ-ਭਵਨਾਂ, ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਪਵੇਦ, ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਤੇ ਕਾਵਿ-ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਚਰਚਾਵਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸੌੰਦਰਯ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਕ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ, ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਰਗਾ ਨੂਰ, ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀਆਂ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਨਿਹਾਰਣਯੋਗ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਉਹ ਕੇਲਾ-ਫੁੱਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਲਗਦੀਆਂ, ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਸਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਸਾਲੇ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਹੋਠ, ਲੰਬੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਸੋਹਣੇ ਮੁੱਖ ਤੇ ਵਧੀਆ ਵਾਲ, ਚਾਲ-ਚਲਨ ਤੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਆਕਰਸ਼ਕ। ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ-ਦਲੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਨੀਲੇ ਕਵਲ ਵਰਗੀਆਂ; ਕਿਸੇ ਦੇ ਦੰਦ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸਰੀਰ ਪਤਲੇ। ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲ, ਮਾਥੇ ਦੀ ਮੰਗ ਵਿੱਚ ਸਜਾਵਟ, ਗਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਜੜੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ, ਮੋਹਕ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਨਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਅਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ, ਵੀਣਾ, ਵਾਸੁਰੀ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਪਣਵ ਅਤੇ ਗੋਮੁਖ ਨਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼ੰਖਾਂ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਹੋਰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਦਾ ਖੁਸ਼, ਖੇਡਦੀਆਂ ਤੇ ਰਮਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਗੀਤ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਕਈ ਵਿਧਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਇਹ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀਆਂ, ਕਾਮ-ਮਦ ਵਿੱਚ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤਪस्वੀਆਂ, ਵਨਵਾਸੀਆਂ, ਸਿਧ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਮੰਤਰ, ਤਪ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਅਤਿ ਸੋਹਣਾ ਖੇਤਰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਸਨਾਤਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਜਗਤਗੁਰੂ, ਪਰਮ ਦੇਵ, ਸਰਵੋਚਤਮ ਪਾਰ, ਪਰਮ ਆਸਥਾਨ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਜੈ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਹ ਪਰਮ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਕਾਮਦ ਰੁੱਖ—ਵਟਵ੍ਰਿਕਸ਼—ਖੜਾ ਹੈ।