ਉਹ ਪੂਰਨ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੱਕੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਟੱਲ, ਅਡੋਲ, ਸੁਕਸ਼ਮ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਰੂਪ ਅਤੇ ਨਿੱਤ ਨਵਾਂ ਤੇ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਅਸਤਿਤਵ ਅਤੇ ਅਨਸਤਿਤਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਖਦਾਤਾ ਤੇ ਪਰਮ ਸ਼ਾਸਕ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਿਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਵਟ ਵਰਖਸ਼ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਮੈਂ, ਅੰਤਕ (ਯਮ), ਉਸ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਉਸਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਵੈਵਸਵਤ, ਵੱਡੇ ਬਾਹੂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ।” ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੇ pavittar ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਦਾ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਚਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਹ “ਸ਼ੁਭ ਨਾਮ” ਵਾਲੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਵ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਚਿੱਤਰ ਹਟਾ ਲਵੋ, ਹੇ ਮਾਲਿਕ। ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿਆਂਗਾ।” ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਣ। ਉਸ ਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਨੀਲਮ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਓਥੇ, ਉਸ pavittar ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਓਥੇ ਵਾਪਰਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸਥਾਨਾ, ਉਸ ਦੀ ਖੇਤਰ-ਦਰਸ਼ਨ, ਖੇਤਰ ਦਾ ਵਰਣਨ, ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਨਿਰਮਾਣ ਕਥਾ ਦੱਸੀ। ਘੋੜਾ-ਯਜਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਆਇਆ ਦਰਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਸ਼ਿਲਪਕਾਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਚਿੱਤਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਵਰਣ ਵੀ ਦੱਸੀ। ਉੱਚਤਮ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ, ਯਾਤਰਾ ਸਮੇਂ ਕਲਪ ਪਾਠ, ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ, ਪੰਜ pavittar ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਵਟ ਵਰਖਸ਼ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਫਲ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬਲਦੇਵ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮਹਿਮਾ, ਨਰਸਿੰਹ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਉਸ਼ਾ-ਕਾਲ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਅਨੰਤ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ, ਸ਼੍ਵੈਤਮਾਧਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸਵਰਗ-ਦੁਆਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਅਤੇ ਤਰਪਣ, ਸਮੁੰਦਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਪੰਜ pavittar ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ, ਮਹਾਨ ਜੇਠ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹਲ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਮੇਲੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਫਲ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ ਦੀ ਵਾਰੰਵਾਰ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ pavittar ਖੇਤਰ ਦਾ ਵਰਣਨ—ਇਹ ਸਭ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵ, ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਉੱਤਮ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ?” ਯਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕਰਤੱਵਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।” ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ-ਸੋਹਣੇ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਉਥੇ ਇਕ ਨਦੀ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸਵਿੱਤ੍ਰੋਪਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ pavittar ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਧਾਰ ਵਾਲੀ, ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ pavittar ਨਦੀ ਨੂੰ ਮਹਾਨਦੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਦੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਘੁੰਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਉਪਜਾਉ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਮਿਜਾਜ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਪਾਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ’ਚ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰਟ ਹੈ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਪਦ-ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਕੁਝ ਅਗ્નਿਹੋਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਕੁਝ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਚੌਰਾਹਿਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਉਪਵਨਾਂ, ਸਭਾ-ਭਵਨ, ਮਹਲ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ, pavittar ਗ੍ਰੰਥ, ਕਾਵਿ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦੀਆਂ ਚਰਚਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਯੌਵਨ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਪਨ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਗੋਲ ਕੁਲ੍ਹੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕੌਲਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਤੇ ਚੰਨਣੀ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚੂੜੀਆਂ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੇਲਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਭਾਂਤੀਆਂ, ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ, ਪੱਕੇ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਠੋਠਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਲੰਮੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜੋ ਕੰਨਾਂ ਤੱਕ ਵਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਅਤੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਬੜੀ ਲਾਜਵਾਬ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ pavittar ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।