ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਪ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਗੰਭੀਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਜੀਵ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਵੀ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਪਾਪ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬੁਰੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਕਈ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਬੁਰੇ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਪਾਪ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਗਲਤੀ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਸੀ ਕਿ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ: "ਜੇ ਤੂੰ, ਧਰਤੀ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਸੰਘਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਅੱਜ ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰ; ਤੂੰ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈਂ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰੀ ਧੀ ਬਣ ਜਾ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤੀਰ ਵਾਪਸ ਰੱਖ ਲਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।" ਧਰਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਾਂਗੀ; ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜਿਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਵਾਰ ਦਿਆਂ।" ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਇਕਸਾਰ ਕਰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਦੁੱਧ ਹਰ ਥਾਂ ਵਗੇ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਉਪਲੱਬਧ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਰਾਜ ਵੈਨਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਧੇ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਹ ਅਣਇੱਕਸਾਰ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਵੰਡ ਸੀ, ਨਾ ਪਿੰਡ, ਨਾ ਖੇਤ, ਨਾ ਪਸ਼ੂਪਾਲਣ, ਨਾ ਵਪਾਰਕ ਰਸਤੇ; ਨਾ ਸੱਚ ਸੀ, ਨਾ ਝੂਠ, ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਈਰਖਾ। ਜਦੋਂ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆਇਆ, ਵੈਨਯ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸਾਰਾ ਨਵਾਂ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮਾਨਤਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਕੇਵਲ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਮਨੁ ਸ੍ਵਾਯੰਭੂਵ ਨੂੰ ਬੱਛੜਾ ਬਣਾਕੇ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ। ਪ੍ਰਿਥੂ, ਵੈਨਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਉਪਜਾਈਆਂ; ਉਸ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਅੱਜ ਵੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਸੱਪ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼, ਗੁਣਵਾਨ ਜੀਵ, ਗੰਧਰਵ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਦਰੱਖਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਣ ਲੱਗੇ। ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਬੱਛੜਾ, ਵੱਖਰਾ ਭਾਂਡਾ ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਸੋਮਾ ਬੱਛੜਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮ; ਭਾਂਡਾ ਵੇਦ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਇੰਦਰ ਬੱਛੜਾ, ਦੁੱਧ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਸੀ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਯਮ ਬੱਛੜਾ, ਦੁੱਧ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਤੇ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਅੰਤਕਾ ਸੀ। ਸੱਪਾਂ ਲਈ ਤਕਸ਼ਕ ਬੱਛੜਾ, ਅਲਾਬੂ ਭਾਂਡਾ, ਦੁੱਧ ਜ਼ਹਿਰ, ਤੇ ਏਰਾਵਤ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋਪਾਲ ਮਿੱਠਾ ਸੀ, ਦੁੱਧ ਮਾਇਆ, ਵਿਰੋਚਨ ਬੱਛੜਾ, ਲੋਹੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ। ਯਕਸ਼ਾਂ ਲਈ ਕੱਚੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਬੱਛੜਾ, ਚਿੱਟਾ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਮਾਲੀ ਬੱਛੜਾ, ਦੁੱਧ ਲਹੂ, ਚਿੱਟਾ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਖੋਪੜੀ ਭਾਂਡਾ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਲਈ ਚਿਤਰਰਥ ਬੱਛੜਾ, ਕਮਲ ਭਾਂਡਾ, ਸੁਰੁਚੀ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਸੁਗੰਧ ਸੀ। ਪਹਾੜਾਂ ਲਈ ਪਥਰ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਦੁੱਧ ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨ, ਹਿਮਵਾਨ ਬੱਛੜਾ, ਮੇਰੂ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ। ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਲੱਖਾ ਬੱਛੜਾ, ਫੁੱਲਦਾਰ ਸ਼ਾਲਾ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ, ਪਲਾਸ਼ਾ ਦਾ ਪੱਤਾ ਭਾਂਡਾ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਉਹ ਨਵੇਂ, ਸੜੇ ਜਾਂ ਵਾਧੂ ਅੰਕੁਰ ਸੀ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਆਧਾਰ ਤੇ ਗਰਭ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਜੜ ਹੋਣ ਜਾਂ ਚੇਤਨ। ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਬਣ ਗਈ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ‘ਮੇਦਿਨੀ’ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਿਥੂ ਵੱਲੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੇਵੀ ‘ਪ੍ਰਿਥਵੀ’ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਗਈ। ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਕਸਬਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਹੋ ਗਈ। ਵੈਨਯ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਨਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਆਦਰਨੀਯ ਬਣਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੂੰ ਹੀ ਨਮਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੰਸ਼ੀ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਜੋ ਰਾਜੇ ਰਾਜਯ ਅਧਿਕਾਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਹਿਲੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਪ੍ਰਿਥੂ ਵੈਨਯ ਨੂੰ ਹੀ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਰ ਵੀਰ ਵੀ, ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਿਕਲਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਨਵਾਨ ਵੈਸ਼, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਦਰ ਦੇਣ ਯੋਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਜੀਵਨ-ਉਪਾਰਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ੂਦਰ, ਜੋ ਉੱਚ ਤਿੰਨ ਵਰਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਲਾਭ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਦਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁਨਰ-ਸੰਵਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਪਾਵਨਤਾ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।