ਉਸ ਥਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਥਾਨ ਕਿੰਨੇ ਸੁੰਦਰ ਉਪਵਨ ਤੇ ਵਣਸਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਦੀਆਂ ਘਣੀ ਛਾਵਾਂ, ਪੁੰਨਾਗਾ, ਸਰਲ ਚੀੜ, ਕਠਲ, ਨਾਰੀਅਲ, ਬਕੁਲ ਅਤੇ ਨਾਗਕੇਸਰ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਪਾਲਮ, ਪੀਪਲ, ਖਜੂਰ, ਸੰਤਰੇ, ਬੀਜਪੂਰਾ, ਸ਼ਾਲ, ਅੰਮਰਾਤਕ, ਲੋਧਰ, ਬਕੁਲ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਵਾਰਕ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੀ ਉਥੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਪਿੱਠ, ਕਰਣਿਕਾਰ, ਪਾਟਲਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਚੰਪਕ, ਅਨਾਰ, ਤਮਾਲ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੀ ਉਥੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਆਵਲਾ, ਬਿਲਵ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਵਟ, ਖਦੀਰ, ਇੰਗੁਦੀ, ਸਪਤਪਰਨ, ਅਸ਼ਵੱਥ, ਅਗਸਤ ਅਤੇ ਜੰਬੂਕ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮਧੂਕ ਅਤੇ ਕਰਣਿਕਾਰ, ਵਾਰਕ ਅਤੇ ਟਿੰਡੂਕ, ਪਲਾਸ਼, ਬਦਰਾ, ਨੀਪ, ਸਿੱਧ ਨਿੰਬ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਅੰਜਨ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੀ ਉਥੇ ਵਧੀਆ ਲਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਰਕ, ਕੋਵਿਦਾਰ, ਭਲਾਟ, ਆਵਲਾ, ਹਿੰਤਾਲ, ਅੰਕੋਲਾ, ਕਰੰਜ ਅਤੇ ਵਿਭੀਤਕ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੀ ਖੜੇ ਸਨ। ਸਸਰਜ, ਮਧੂਕ, ਆਸ਼ਮਰੀ, ਸ਼ਾਲਮਲੀ, ਦੇਵਦਾਰੂ, ਸ਼ਾਖੋਟਕ, ਨਿੰਬ, ਵਟ, ਕੁੰਭੀ, ਕਉਸ਼ਠ ਅਤੇ ਹਰੀਤਕ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੀ ਉਥੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਗੁਗਗਲੂ, ਚੰਦਨ, ਅਗੁਰੂ, ਪਾਟਲਾ, ਜੰਬੀਰਾ, ਕਰੁਣਾ, ਟਿੰਟੀਡੀ ਅਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਸੀ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਸਦਾ ਫਲ ਅਤੇ ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਇੱਥੇ ਅਨੇਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਿਵਯ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ। ਮਸਤ ਕੋਕਿਲਾ ਦੀ ਮਧੁਰ ਕੂਕ, ਸੁੰਦਰ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਤੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮੈਨਾ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਥਾਨ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਹਾਰਿਤ, ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ, ਚਾਤਕ, ਬਹੁਪੁਤ੍ਰ, ਜੀਵੰਜੀਵ, ਕਾਕੋਲ, ਕਲਵਿੰਗਕ ਅਤੇ ਫਾਖਤੇ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਹੋਰ ਵੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਬੜੇ ਮੋਹਕ ਤੇ ਆਨੰਦਦਾਇਕ ਸਨ, ਫੁੱਲਦਾਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦਿਆ ਰਹਿੰਦੇ, ਮੱਲਿਕਾ, ਕੁੰਦਕੁਸੁਮ, ਯੂਥਿਕਾ ਤੇ ਟਗਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਉਥੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕੁਟਜ, ਬਾਣਪੁਸ਼ਪ, ਅਤਿਮੁਕਤ, ਕੁਬਜਕ, ਮਾਲਤੀ, ਕਰਵੀਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੇਲੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਹੋਰ ਵੀ ਬੇਅੰਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲ, ਜੰਗਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਵਾਲੇ, ਥਾਂ ਥਾਂ ਤੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਗੁਣ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਪ੍ਰੇਤ, ਅਪਸਰਾ ਅਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਸੀ। ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ, ਹਿਰਣ, ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ, ਸ਼ੇਰ, ਸੂਅਰਾਂ ਅਤੇ ਭੈਂਸਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ। ਹੋਰ ਪਸ਼ੂ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ, ਬਾਘ, ਚਮਕਦੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ, ਨੰਦਨ ਵਾਂਗ ਬਾਗਾਂ, ਲਤਾਵਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛਪਰੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਲਾਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਥਾਨ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਹੰਸਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰੰਡਵ ਬਤਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬ, ਕਦੰਬ ਪੰਛੀ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਹੰਸ ਅਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਬਤਖਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਤ ਸੀ। ਕਮਲ, ਸੌ-ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਜਲ-ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਹੋਰ ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉੱਗਣ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਉਥੇ ਮਿਲਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ, ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਸਨ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆ ਚੋਟੀਆਂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਆਸਥਾਨ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉਥੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਖੇਤਰ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਸੀ, ਵਿਲੱਖਣ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਸੀ। ਇਸ ਉੱਤਮ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ? ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਭਦਰਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ? ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਤੇ ਆਸ਼ਚਰਜ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਕਾਰਨ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ ਸੁਣ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਹ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਿ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਕਹੀ ਸੀ। ਸੁਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਰਿਸ਼ੀ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਸਿੱਧ, ਸੁਪਰਣ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਹੋਰ ਵੀ ਦਿਵਯ ਜੀਵ, ਸਾਧਿਆ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ, ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਆਦਿਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਆਨੰਦਦਾਇਕ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਦਿਵਯ ਉਪਵਨ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਲੋਕਿਕ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਹੋਰ ਵੀ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਸ਼ਾਲ, ਤਾਲ ਆਦਿ, ਪੁੰਨਾਗ, ਅਸ਼ੋਕ, ਸਰਲ, ਵਟ, ਅੰਬ, ਆਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਤ ਸਨ। ਪਾਰਿਜਾਤ, ਆਮ, ਖਦੀਰ, ਅਨੀਪ, ਬਿਲਵ, ਕਦੰਬ, ਧਵਾ, ਖਾਦਿਰ, ਪਲਾਸ਼, ਸ਼ੀਰਸ਼, ਆਵਲਾ, ਟਿੰਡੂਕ—ਇਹ ਸਭ ਦਰੱਖ਼ਤ ਉਥੇ ਮਿਲਦੇ ਸਨ। ਨਾਰੀੰਗਾ, ਕੋਲ, ਬਕੁਲ, ਲੋਧਰ, ਅਨਾਰ, ਦਰੂਕ, ਸਰਜ, ਕਰਣ, ਟਗਰ, ਸ਼ਿਸ਼ੀ, ਭੂਰਜ ਅਤੇ ਵਨੀੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ, ਆਪਣੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਮਾਲਤੀ, ਯੂਥਿਕਾ, ਮੱਲੀ, ਕੁੰਦ, ਬਾਣ, ਕੁਰੁੰਟਕ, ਪਾਟਲਾ, ਅਗਸਤ, ਕੁਟਜ, ਮੰਦਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਉਥੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੋਰ ਵੀ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਿਵਯ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਕੂਕ ਅਤੇ ਮਸਤ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੁਲੰਦ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਓਤ-ਪੋਤ ਸੀ।