ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨਗਰ ਦੀ ਸੋਭਾ ਕਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ—ਬਹੁਵਰਾ, ਕੋਵਿਦਾਰ, ਬਦਾਰ ਅਤੇ ਕਰੰਜਕ—ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਸੁਗੰਧਿਤ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਮਨੋਹਰ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਲਤਾਵਾਂ, ਝਾੜੀਆਂ, ਛਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਨੰਦਨ ਵਾਂਗ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਫੈਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਝੁਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਚਕੋਰ, ਕਮਲ, ਭੌਰੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਯਪੁਤ੍ਰਾ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਕਲਵਿੰਕ ਪੰਛੀ, ਮੋਰ, ਤੋਤੇ, ਕੋਕਿਲ, ਕਬੂਤਰ, ਖੰਜਰੀਟ, ਬਾਜ ਅਤੇ ਪਤੰਗੇ ਵੀ ਉਥੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੰਛੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਵਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਰਿਆ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਡ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਝੀਲ ਉਥੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਮੁਦ, ਉਤਪਲ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਹੋਰ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕਹਲਾਰਾ ਫੁੱਲ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਜਲ-ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਰੁਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਮਕਦੇ, ਉਥੇ ਖਿੜਦੇ ਹਨ। ਹੰਸ, ਕਰੰਦਵ, ਚਕਰਵਾਕ, ਸਰਸ, ਬਾਲਕ, ਕਛੂਏ, ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਮਗਰਮੱਛ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਲਾਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਜਲ-ਪੰਛੀ, ਕਦੰਬ ਪੰਛੀ, ਗੋਤਾਖੋਰ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਮੁਰਗੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਜਲ-ਜੀਵ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਗਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਖਿੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੁਭ ਰੁੱਖ, ਬਾਗਾਂ, ਅਤੇ ਜਮੀਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਨਗਰ ਨੂੰ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਸਥਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਧਾਰੀ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਕਾਲ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਵ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਜਿਹੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭੋਜਨ, ਦਾਨ, ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ, ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ, ਸਾਸਟਾਂਗ ਦੰਡੌਤ, ਨ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਮਹਾਕਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰੀ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੀਜੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਮਰਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉੱਚੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਰਾਂ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਥੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਥਾਂ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਜਨਾਰਦਨ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ, ਹਰੀ, ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਇਕੱਤੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਵਿ्णੁ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੁੰਦਰ, ਕismet ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ। ਫਿਰ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਯੋਗ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਦੋਹਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਵਿ्णੁ ਨੂੰ ਵਿਕ੍ਰਮਸਵਾਮੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਵਰਣਿਤ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਮਾਤਾਵਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਚਾਹਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਨੋਹਰ ਨਗਰੀ, ਸਿੰਘ ਸਮਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਸਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸਵਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਠਾਰਾਂ ਸ਼ਹਿਰੀ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਚਾਰ-ਮਾਰਗੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਟੰਕਾਰ, ਸਿੱਧ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ, ਪੰਡਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਥੇ ਮਹਾਕਾਵਿ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗ੍ਰੰਥ ਅਤੇ ਕਾਵਿ-ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਮੈਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰਦ੍ਯੁਮਨ ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੱਚੇ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ। ਉਹ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ, ਉੱਚੀ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਤਾਪੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਧਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸ਼ੌਰਯ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ autumn ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।