ਉਤਕਲ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਖੇਤਰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਅਨੋਖੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪ੍ਰਿਯਪੁਤ੍ਰ, ਚਾਤਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੀਤ-ਸੁਰ ਲੋੜੀਂਦੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੰਛੀ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੇਤਕੀ, ਅਤਿਮੁਕਤਾ, ਕੁਬਜਕਾ ਦੇ ਬਾਗ ਹਨ, ਮਾਲਤੀ ਤੇ ਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਹੋਰ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਹਨ। ਜੰਬੀਰਾ, ਕਰੂਨਾ, ਅੰਕੋਲਾ, ਅਨਾਰ, ਬੀਜਾਪੁਰਾ, ਮਾਤੁਲੁੰਗਾ, ਸੁਪਾਰੀ, ਹਿੰਤਾਲਾ ਅਤੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਬਾਗ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਮਨਮੋਹਣੇ ਫੁੱਲ, ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਗੁੰਝਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਜਲ-ਸਰੋਤ ਹਨ। ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਪੰਡ, ਟੈਂਕ, ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰ, ਕੂਏਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਝੀਲ, ਕੁਮੁਦਾ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਜਲ-ਲਿਲੀਆਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕਾਰਿਤ ਹਨ। ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਕਹਲਾ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਕਮਲ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕਰੰਦਾਵਾ ਦੇ ਬਤਖ, ਤੈਰਦੇ ਪੰਛੀ, ਹੰਸ, ਕਛੂਏ, ਮੱਛੀਆਂ, ਮਦਗੁ ਪੰਛੀ, ਡਾਟਯੂਹਾ ਅਤੇ ਸਰਸਾ ਪੰਛੀ, ਕੋਯਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਬਕਾ ਪੰਛੀ ਵੀ ਹਨ। ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਲ-ਜੀਵ ਅਤੇ ਜਲ-ਫੁੱਲ ਵੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਲ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਨਵਾਸੀ ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਖੇਤਰ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਆਨੰਦਤ ਅਤੇ ਸੁਸਥ ਲੋਕਾਂ, ਪੁਰਖ ਅਤੇ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਗਿਆਨ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਇਹ ਖੇਤਰ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਤਕਲ ਦੀ ਹੱਦਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਹਨ। ਅਸੀਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਪਿਤਰ, ਦੇਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ। ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ, ਰਿਸ਼ੀ, ਵਲਾਖਿਲਿਆ, ਕਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ, ਸੁਪਰਣ, ਕਿਨਰ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਵਰਗਵਾਸੀ, ਚਾਰ ਵੇਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਨ। ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣ, ਦਾਨ-ਯੁਕਤ ਯਜਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ, ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਵੀ ਹਨ। ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੌਣ ਇੱਥੇ ਵੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਥੇ ਹਰ ਆਨੰਦ ਉਪਲਬਧ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਧਰਤੀ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਿਥੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾਤਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਤਕਲ ਦੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਧਨਵੰਤ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਰਤਭੀ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਯਮਲੋਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਉਤਕਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ, ਉਹ ਉਤਕਲ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁੰਦਰ, ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਭੌਂ, ਕੇਸ਼, ਮਕੁਟ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਕੰਨ-ਝੁਮਕੇ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਨ; ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ, ਚੰਗੇ ਦੰਦ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਝੁਮਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ, ਸੁੰਦਰ ਗਲ, ਉੱਚ ਮੱਥਾ ਅਤੇ auspicious ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਕਮਲ-ਮੁਖ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇੰਦਰਯੁਮਨ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੂਰਤਾ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਪੁਣ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ, ਸੁੰਦਰ, ਸੁਭਾਗ, ਸ਼ੂਰ, ਦਾਨੀ, ਆਨੰਦਕ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਯਜਨ ਕਰਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ, ਸੱਚ ਵਿਚ ਅਡੋਲ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ, ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਸੀ। ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਸੀ; ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਕਰ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ-ਭਗਤ, ਗੁਣਵਾਨ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਯੋਗ ਤੇ ਸਾਂਖਿਆ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਯਤ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਗਾਈ। "ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਕਿਸ ਖੇਤਰ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ, ਜਾਂ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਾਂ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੀਰਥ, ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਥਲ ਵੇਖੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਥਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਉਸ ਆਸਰੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਮੁਕਤੀ ਦਾਤਾ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸੰਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨਾਨ-ਸਥਾਨ ਬਣਾਏ, ਜਿਥੇ ਸਨਾਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਅੱਗ-ਯਜਨ ਤੇ ਦੇਵ-ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਗਵਾਨ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਤਕਲ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਖੇਤਰ, ਆਨੰਦ, ਗਿਆਨ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਦੁਲਭ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਉਪਾਸਕ, ਸਦਾ ਧਨਵੰਤ, ਮੁਕਤ ਤੇ ਆਨੰਦਤ ਹਨ।