ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਿਫਤ ਹੋਵੇ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਥ ਵਾਕਈ ਇਸ ਤਾਰੀਫ਼ ਦੇ ਕਾਬਲ ਹੈ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਸੂਤ ਅਤੇ ਮਾਗਧਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਅਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਇਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਨਾ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ, ਨਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੁਬੀਆਂ—ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰੀਏ?” ਤਦ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਉਸ ਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰੋ—ਜਿਹੜੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਪ੍ਰਿਥੂ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਕਰੇਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ।” ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸੂਤਾਂ, ਮਾਗਧਾਂ ਅਤੇ ਭੱਟਾਂ ਵਲੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਉਚਾਰੇ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਥੂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਥ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸੂਤ ਨੂੰ ਅਨੂਪ ਦੀ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਮਾਗਧਾ ਨੂੰ ਮਗਧ ਦੇਸ਼ ਦਿਤਾ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਡੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।” ਫਿਰ ਲੋਕ ਪ੍ਰਿਥੂ, ਜੋ ਵੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਜੀਵਿਕਾ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੋ।” ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗ੍ਰਹ ਕਰਨ ਤੇ, ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਵੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਈ ਸੀ, ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਈ; ਪ੍ਰਿਥੂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਭੱਜੀ, ਪਰ ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵੇਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਪਾਇਆ। ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੀ ਜੋਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ—ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ। ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਧਰਤੀ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਆਈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਲੋਗੇ? ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੇਰੇ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਜਾਣ ਲਵੋ, ਜੇ ਮੈਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।” “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ। ਹਰੇਕ ਕੰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੇ ਹੀ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਐਸਾ ਉਪਾਅ ਲੱਭੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕੋ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਵੀ ਦਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕੋਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਵਾਂਗੀ; ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ-ਮਨ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ-ਮਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: “ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ, ਆਪਣੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜਾਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਅੰਤਹੀਣ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ, ਇੱਕ ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਅੱਜ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਵਧਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਤ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਬਣ ਜਾ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤੀਰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਹੱਤਿਆ ਲਈ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਰੱਖ ਲਵਾਂਗਾ।” ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਪਰ, ਮੇਰਾ ਬਛੜਾ ਵੇਖੋ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਦੇਵੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਦੁੱਧ ਹਰ ਥਾਂ ਵਗੇ ਤੇ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਉਸ ਕਰਕੇ ਵਧ ਗਏ। ਪਿਛਲੀ ਸਿਰਜਣ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਉੱਚ-ਨੀਵੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਤਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਜਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੰਡ ਸੀ। ਕੋਈ ਫਸਲ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ, ਨਾ ਖੇਤੀਬਾੜੀ, ਨਾ ਵਪਾਰਕ ਰਾਹ; ਨਾ ਸੱਚ ਸੀ, ਨਾ ਝੂਠ, ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਡਾਹ। ਜਦ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਵਾਰੀ ਆਈ, ਤਦੋਂ ਵੈਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਿਥੂ ਤੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਰਾਬਰੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਸਨ—ਇਹ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਨੁ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਨੂੰ ਬਛੜਾ ਬਣਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ। ਪ੍ਰਿਥੂ, ਵੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਉਪਜਾਈਆਂ; ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅੱਜ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਸਰਪ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼, ਸਤਪੁਰਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤ— ਇਹ ਸਭ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਚੁੱਕੇ; ਹਰ ਇਕ ਲਈ ਬਛੜਾ, ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਸੋਮਾ ਬਛੜਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁੱਧੀ ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਪਾਤਰ ਵੇਦ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਾਤਰ ਸੋਨਾ ਸੀ, ਬਛੜਾ ਇੰਦਰ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁੱਧੀ ਤੇਜ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਭਾਗਾ ਸੂਰਜ।