ਉਮਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਚ, ਪਾਠ, ਨਮਸਕਾਰ, ਜੈਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਮਾਣ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇਕੀ-ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹਵਾਈ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਆਨੰਦਮਈ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਥੇ ਲੋਕ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ "ਮਹਾ-ਪ੍ਰਲਯ" ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁੜ, ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਉਠਣ ਵੇਲੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਦਲਾਵਾਂ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਅਸ਼ੋਕ ਅਸ਼ਟਮੀ ਤੇ ਸ਼ੁਧੀ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ, ਚਮੜਾ-ਧਾਰੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪੱਛਮ, ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ ਅਤੇ ਉੱਤਰ, ਦੋ ਓਹੀਮ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਯੋਜਨਾ ਤੱਕ, ਉਹ ਖੇਤਰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਉੱਤਮ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਭਸਕਰੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ (ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ) ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੂਰਜ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਭੋਗ ਕੇ, ਜਦ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਵੈਦ-ਵੈਦਾਂਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਉੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੁਕਤੀ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਮ-ਭਾਵ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਪਰਮ ਯੋਗ ਦਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਲਿੰਗ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂ ਨਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਰਸਤੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਚੌਰਾਹੇ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ—ਉਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵਿਖੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ— ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਵ ਭਰਿਆ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਦਾਰਥ, ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਗ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਣਾਮ, ਨਾਚ, ਗੀਤ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਬਾਰਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਹਿਲਾ ਭੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਸ ਪਰਮ ਖੇਤਰ ਦੀਆਂ ਸਭ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ—ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੀ! ਜੋ ਵੀ, ਮਰਦ ਜਾਂ ਮਹਿਲਾ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾ—ਮਾਧਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਤਾਰੀਖ 'ਤੇ ਬਿੰਦੁਸਰਸ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵੀਰੂਪਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇਵੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਚੰਦਾ, ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਗਣੇਸ਼, ਨੰਦੀ, ਕਾਮਨਾ-ਵ੍ਰਖ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ—ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਪਿਲਾ-ਘਾਟ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਉਥੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇਕੀ-ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਏਕਾਮਰਾ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ (ਜੋ ਕਾਸੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ) 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵੀਰਾਜਾ, ਮਾਤਾ ਵੀਰਾਜਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ—ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮਰਦ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੱਤ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ, ਭਾਵ ਭਰਿਆ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਰਾਜਾ 'ਤੇ ਹੋਰ ਭਗਤ-ਮਾਤਾਵਾਂ ਵੀ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀਆਂ, ਵਰ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਵੈਤਰਨੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਮਰਦ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਸਵੈ-ਭੂ ਹਰੀ, ਸੂਰ (ਵਰਾਹ) ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਭਾਵ ਭਰਿਆ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਪਿਲਾ, ਗੋਗ੍ਰਹਾ, ਸੋਮਾ, ਅਲਾਬੂ, ਮ੍ਰਿਤਿਉੰਜਯ, ਕ੍ਰੋਧ-ਤੀਰਥ, ਵਾਸੁਕੀ, ਸਿੱਧਕੇਸ਼ਵਰ—ਇਹ ਆਠ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਖੇਤਰ 'ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਖੇਤਰ 'ਤੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਕਪਿਲਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਾਰਾਹੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਵੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵੀ ਹਨ; ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਭਾਵ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵ-ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਪੂਜਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚ ਲੋਕਾਂ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।