ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਰੋਗੀ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਕੰਜੂਸ ਜਾਂ ਠੱਗ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਘੱਟ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਕੁਕਰਮੀ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਹਰੇਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਥੇ ਕਰਣਿਕਾਰ, ਜੈਕਫਲ, ਚੰਪਾ ਅਤੇ ਨਾਗਕੇਸਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ। ਪਾਟਲਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਬਕੁਲ, ਕਪਿੱਥ, ਧਾਵਾ, ਅੰਬ, ਨੀਮ, ਕਦੰਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਫੁੱਲਦਾਰ ਰੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਨੀਪਾ, ਧਾਵਾ, ਖਦੀਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਤਾਵਾਂ, ਸ਼ਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ, ਨਾਰੀਅਲ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਅੰਜਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਅਰਜੁਨ, ਸਮਪਰਨ, ਕੋਵਿਦਾਰ, ਪੀਪਲ, ਲਕੁਚ, ਸਰਲ, ਲੋਧਰ, ਹਿੰਤਾਲ ਅਤੇ ਦੇਵਦਾਰੂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਉਥੇ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਪਲਾਸ਼, ਮੁਚੁਕੁੰਦ, ਪਾਰਿਜਾਤ, ਕੁਬਜਕ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਜੰਬੂ ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਕੇਤਕੀ, ਕਰਵੀਰ, ਅਤਿਮੁਕਤ, ਕਿੰਸ਼ੁਕ, ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਚਮਬੇਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਫੁੱਲਦਾਰ ਪੌਦੇ ਉਥੇ ਖਿੜਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨੰਦਨ ਬਨ। ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਲਟਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਚਕੋਰਾ, ਕਮਲ, ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ, ਕੋਇਲ, ਕਲਵਿੰਗਕ, ਮੋਰ, ਤੋਤਾ ਅਤੇ ਮੈਨਾ ਵਰਗੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਜੀਵੰਜੀਵਿਕਾ, ਹਰੀਤਾ, ਚਾਤਕ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਉਥੇ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਲੰਮੇ ਪੋਖਰ, ਝੀਲਾਂ, ਕਮਲ-ਕੁੰਡ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਜਲਾਸ਼ਯ ਹਨ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਥੇ ਕੁਮੁਦ, ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ, ਸੁੰਦਰ ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਕਦੰਬ, ਚਕਰਵਾਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ ਹਨ। ਕਾਰੰਡਵ, ਪਲਵ, ਹੰਸ ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ। ਇੰਝ, ਵਧੀਆ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਧਰਤੀ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਥ ਜਲਾਸ਼ਯ ਹਨ। ਇਥੇ ਖੁਦ ਕਰਤਿਵਾਸ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ-ਧਜਾ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ। ਕਮਲ-ਕੁੰਡ, ਜਲਾਸ਼ਯ, ਖੂਹ, ਸਮੁੰਦਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਇਕ-ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ "ਬਿੰਦੂਸਰ" ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਰਚਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ "ਬਿੰਦੂਸਰ" ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਆਸਥਾ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਥੇ ਇਕੁਇਨਾਕਸ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵਰਤ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਸਮਝ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਿਣ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਜਾਂ ਅਯਨ ਜਾਂ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ 'ਤੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਛਿਆਸੀਵੇਂ ਦਿਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਤਰੀਕਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੀ ਇਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਨਾਲੋਂ ਸੋ ਗੁਣਾ ਵਧ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਵਚਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ, ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਰਵਾ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਾਵਾ ਨੂੰ ਘਿਉ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁੱਧ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਖੁਦ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਤੇ ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ, ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ੇਖਰ, ਉਮਾ-ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲਾਂ—ਬਿਲਵ, ਅਰਕ, ਕਮਲ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਆਗਮ ਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਪਦੇਸ਼ਿਤ ਨਹੀਂ ਵੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਨਾਮ ਅਤੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਨੈਵੇਦ, ਹਵਨ, ਸਤੁਤੀ, ਪ੍ਰਣਾਮ, ਗੀਤ, ਸੰਗੀਤ, ਨਾਚ, ਜੈਕਾਰ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨਾਲ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਮਾ-ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਇਕੀ-ਵੰਸ਼ ਪਿਢ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਿਮਾਨ, ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਵ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ-ਲੋਕ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਮਹਾਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਪੂੰਜੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਤੁਰਵੈਦੀ ਦਵਿਜ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤ-ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਉਠਣ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤ, ਅਯਨ, ਅਸ਼ੋਕ ਅਸ਼ਟਮੀ, ਜਾਂ ਸ਼ੁੱਧੀ ਮਹੋਤਸਵ 'ਤੇ, ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਚਰਮ-ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸ਼ਿਵ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪੱਛਮ, ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ, ਲਗਭਗ ਢਾਈ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਉਹ ਖੇਤਰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।