ਜੋ ਲੋਕ ਯਸ਼, ਸੁਰਗ, ਰਾਜ, ਧਨ ਜਾਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਯਤਨ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਦੁੱਖ, ਗਰੀਬੀ ਜਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਰਾਜਕਾਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਪਾਠ ਦੁਆਰਾ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਪਿਸ਼ਾਚ, ਨਾ ਨਾਗ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵਿਨਾਇਕ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ, ਅਤੇ ਭਵ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਦੇ ਪਾਠ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਗੁਹ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਸਯਮ ਅਤੇ ਵਿਨਯ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਧਨ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਿਆਂ ਮਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਾਹੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਪਾਪ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੱਖਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਰਚੀ ਸਤੁਤੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੌ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਲੀਲਾ ਤਕ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਸਚਾ ਸੰਗੀ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਮਹਾਨ ਮਹਾਤਮਾ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਅਤਿ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੈਸ਼, ਇਸਤਰੀ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜੰਮੇ ਹੋਣ, ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰਾਜ ਸੁਣ ਲੈਂ, ਉਹ ਵੀ ਰੁਦ੍ਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੌਕਿਆਂ ‘ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜੰਮਿਆ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਤ ਰੂਪ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੈ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕੋਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਉਸਨੂੰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਰੋਸ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਅਸਹਿਣਯ ਕ੍ਰੋਧ, ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਖਸ਼ ਯਗ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਅਚੰਭੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੱਖਸ਼ ਦੀ ਦਇਆ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਯਗ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਦੱਖਸ਼ ਯਗ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਵੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਹ ਆਨੰਦਤ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਕਥਾ ਦਾ ਅੱਗਲਾ ਭਾਗ ਪੁੱਛਿਆ। ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਏਕਾਮ੍ਰ ਖੇਤਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵਿਅਾਸ ਜੀ! ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਦੱਖਸ਼ ਯਗ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੀ। ਹੁਣ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਏਕਾਮ੍ਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਦੱਸੋ, ਸਾਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀਕ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਚਾਰ ਮੁੰਹਾਂ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਬੋਲੇ, "ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਜੋ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।" "ਉਹ ਖੇਤਰ ਲੱਖਾਂ ਲਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਾਸੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਉਹ ਐਕਾਮ੍ਰ ਨਾਂਅ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਅੱਠ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਏਕਾਮ੍ਰ ਰੁੱਖ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਇਹ ਖੇਤਰ ਏਕਾਮ੍ਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਜਥੇ, ਧਨ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਤੋਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਰੇਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਪਾਰੀ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।" "ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਮੀਨਾਰ ਤੇ ਗੁੰਬਦ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ, ਅਤੇ ਮਹਲਾਂ ਜੋ ਰਾਜ-ਹੰਸਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਸੜਕਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਚਿੱਟੇ ਬੁਰਜ, ਸਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ, ਅਤੇ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।" "ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੇ, ਲਾਲ, ਪੀਲੇ, ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਲਗਾਤਾਰ ਮੇਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ, ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ, ਢੋਲ ਤੇ ਝੰਜਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਸੀ।" "ਉਸ ਥਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ, ਬਾਗਾਂ, ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਵਿਵਸਥਾਵਾਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਸੁੰਦਰ, ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਲੰਬੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਸਨ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ, ਗੋਲ ਸਤਨ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਰੰਗਤ, ਚੌਦਵੀ ਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਵਾਲ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਘੁੰਘਰੂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਜੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਭਾਵਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਵਾਲ, ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਨਿਤੰਬਾਂ, ਕੰਨ ਤੱਕ ਲੰਬੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।" "ਕਈਆਂ ਨੇ ਇਲਾਹੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕਈ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਾਲ, ਅਤੇ ਸਤਨਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਝੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਇਲਾਹੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਹਣੇ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਆਲਸੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਿਤੰਬਾਂ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਚਿਹਰੇ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਦੰਦ, ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹੋਂਠ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ, ਪਾਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਮੂੰਹ, ਚੁਸਤ ਤੇ ਮਨੋਹਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਸਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਦੱਖਸ਼ ਯਗ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਏਕਾਮ੍ਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਆਦਿ-ਕਥਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਆਨੰਦਤ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਆਸ਼ਚਰਜਚਕਿਤ ਹੋ ਗਏ।