ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਡਰਾਵਣਾ ਅਤੇ ਅਤਿ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਜੀਵ ਬਹੁਤ ਹੀ ਛੋਟਾ ਪਰ ਅਸੰਖ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਰਕਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਡ਼ ਪੀਲੀ ਤੇ ਰੌਂਕ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮੋਟਾ ਵਾਲ ਸੀ, ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਕੰਨ ਵੀ ਲਾਲ ਰਕਤ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਜਟਿਲ ਤੇ ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜੀਵ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁੱਕੇ ਘਾਹ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਜੀਵ ਜਿੱਧਰ ਵੀ ਜਾਂਦਾ, ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ। ਇੰਨਾ ਤੱਕ ਕਿ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਸੱਤਾਂ ਮਹਾਂਦੀਪਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਇੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਲੋਕ ਵੀ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਥੋਚਿਤ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣਗੇ।" ਫਿਰ ਮੈਂ ਅਰਜ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਿਸ਼ੀ... ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਲੇਸ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।" ਮੈਂ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵ! ਤੁਹਾਡੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਇਹ ਜੀਵ ਜਨਮਿਆ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਰੋਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਇਹ ਜੀਵ ਤੁਹਾਡੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਫਿਰ ਮੈਂ ਸਮਝਾਇਆ, "ਇਸ ਜੀਵ ਨੂੰ 'ਜਵਰ' (ਬੁਖਾਰ) ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ! ਇਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਮੈਂ ਆਖਿਆ, "ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਇਹ ਜੀਵ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਤੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਤਦ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਭਗਵਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਵਾ (ਭਗਵਾਨ) ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਵਲ ਧਿਆਨ ਧਰਿਆ। ਉਹ ਵਧੀਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਆਖ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਘਟਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਤਦ ਦਕ੍ਸ਼, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਡਰੇ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਂਸੂ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਲੈ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਜੇਕਰ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਨਾ ਹੈ—ਜੋ ਕੁਝ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ, ਪੀਤਾ, ਡਰਾ ਕੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਪੀਸ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ—ਜੋ ਕੁਝ ਸਮਗਰੀਆਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" ਹਰ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ, ਭਾਵਾ ਤੋਂ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਸੂਰਧਵਜਧਾਰੀ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖੀ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਅੰਧਕ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ! ਹੇ ਦੇਵਿੰਦ੍ਰ! ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਜੀਬ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ, ਯਕ੍ਸ਼ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਿਹਰੇ, ਅੱਖਾਂ, ਸਿਰ, ਮੂੰਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੋ। ਸ਼ੰਖ-ਆਕਾਰ ਦੇ ਕੰਨ, ਵੱਡੇ ਕੰਨ, ਘੜਾ-ਆਕਾਰ ਦੇ ਕੰਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੰਨ, ਗਾਂ ਦੇ ਕੰਨ, ਸੌ ਕੰਨ—ਤੁਸੀਂ ਅਨੰਤ ਹੋ! ਸੌ ਪੇਟ, ਸੌ ਭੰਵਰੇ, ਸੌ ਜੀਭਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਲਈ ਹੋ। ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਦੇ ਗਾਇਕ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਪਾਸਕ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਰੀਰਧਾਰੀ, ਮਹਾਨ ਰੂਪ, ਸਮੁੰਦਰ, ਜਲ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਹੋ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ। ਤੁਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸੋਮ, ਅਗਨੀ, ਜਲਪਤੀ, ਆਦਿੱਤ, ਵਿ্ণੁ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਰਿਆ, ਸਾਧਨ ਤੇ ਫਲ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਕਰਤਾ ਤੇ ਕਾਰਨ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਦੋਵੇਂ ਹੋ, ਆਦਿ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ। ਭਵਾ, ਸ਼ਰਵਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਅੰਧਕ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤਿੰਨ ਜਟਾਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਤ੍ਰਿਆੰਬਕ, ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭਿਆਨਕ, ਮੁੰਡਨਧਾਰੀ, ਵਿਸ਼ਵਿਕ ਭਿਆਨਕਤਾ ਵਾਲੇ, ਦੰਡਧਾਰੀ, ਸ਼ੰਖ-ਕਰਨ, ਦੰਡਧਾਰੀ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਰਧ-ਦੰਡ-ਜਟਾਧਾਰੀ, ਸੁੱਕਾ, ਵਿਅੰਗ, ਲਾਲ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ, ਨੀਲਕੰਠ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਤੁੱਲ, ਵਿਅੰਗ, ਮੰਗਲਮਈ, ਸੂਰਜ, ਸੂਰਜਪਤੀ, ਸੂਰਜਧਾਰੀ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੈਨਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਵੱਛ-ਕੰਧ ਵਾਲੇ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਵਾਲੇ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੁਕੁਟ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵੈਰੀ ਸੰਘਾਰਕ, ਭਿਆਨਕ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ, ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਯਜਨ ਅੱਗ, ਮੰਤਰ, ਸ਼ੁਭ ਧਜਾਧਾਰੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਬਿਬੁਕਤ, ਨਮਸਕਾਰ ਨਿਵੇ, ਤੇ ਉੱਚਾ ਧੁਨੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਠਦੇ ਹੋ, ਖੜੇ ਹੋ, ਦੌੜਦੇ ਹੋ, ਕੁਬੜ, ਤੇ ਵਕ੍ਰ ਹੋ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਨ੍ਰਿੱਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮੂੰਹ-ਵਾਧਯਾਂ ਦੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਘਨ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਲੋਭੀ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਧਯਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਬਲ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਭਿਆਨਕ, ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ, ਦਸ-ਭੁਜਾ ਵਾਲੇ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਖੋਪੜੀ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੀ ਭਸਮ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਡਰਾਉਣੇ, ਭਿਆਨਕ, ਭਿਆਨਕ ਵਰਤਣ ਵਾਲੇ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮੰਗੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਰਹਿ ਗਏ।