ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕੋਪ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀਕਲ, ਕੁਝ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੋਰ ਅਜੀਬ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹਵਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਫਿਰਦੇ। ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਵੇਦੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤਾਰੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਨੀ, ਦੂਧ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਘਿਉ, ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ, ਦਹੀਂ flowing ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਕਣਕ ਦੀ ਮਿਸਰੀ ਵਰਗੀਆਂ ਰੇਤਾਂ, ਤੇ ਛੇ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਸਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਮਾਸ, ਉੱਚਾ-ਨੀਵਾਂ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਟ ਸਕੀਦਾ ਜਾਂ ਚੁੰਘ ਸਕੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦਿਵ੍ਯ ਭੋਜਨ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰਾਣੀ ਕਈ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਖਾਂਦੇ, ਲੁੱਟਦੇ, ਤੇ ਖਾਣਾ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਛਿੜਕਦੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਲਾਲੀ ਪ੍ਰਲਯ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਖਾਂਦੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਛਾਲਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਾਬਲੀ ਵੀਰਭਦਰ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਸੀ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਹ ਯਜਨਾ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਹਿਲਾ ਦਿਤੇ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿਤਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਦੱਖ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ: "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਨਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਦਾਨਵ, ਨਾ ਮੈਂ ਭਾਗ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੈਂ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਦੱਖ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕੋਪ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀਰਭਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੋ ਇਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਰੋਸ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ, ਇੱਥੇ ਯਜਨਾ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਈ ਹੈ।" "ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਵੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੋਸ ਉਸਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਯਜਨ ਸਥਲ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਯੂਪ ਸਾਰੇ ਉਖਾੜ ਕੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਮਾਸ ਦੀ ਲਾਲਚੀ ਗਿੱਧ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹਥੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਸੈਨਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਬਾਹ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਹਿਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੇ ਰੋਸ ਤੋਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਅਪਾਰ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਲਯ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਇਕ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ, ਹੇ ਦ੍ਵਿਜੋ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮਿਆ। ਉਹ ਛੋਟਾ ਪਰ ਵਿਅਪਕ, ਲਾਲ-ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਪੀਲੀਆਂ ਦਾੜ੍ਹੀਆਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ, ਖੜੇ ਵਾਲ, ਮੋਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਲਾਲ ਕਾਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਰੰਗਤ ਕਾਲੀ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਉਸ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਸਾੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਚੰਡ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ। ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਹਿਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਾਣੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵੀ ਡਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਮੈਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣਗੇ।" "ਹੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੁਣ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਹਟ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਇਹ ਦੇਵਤੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ..." "ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਰੋਸ ਤੋਂ ਇਹ ਪ੍ਰਾਣੀ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਇਹ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਪ੍ਰਾਣੀ ਨੂੰ 'ਜਵਰਾ' (ਤਾਪ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ; ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇਸਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" "ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਸਮਰਥ ਹੈ; ਇਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣੇ।" ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਤੇ ਆਪ ਹੀ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਦੱਖ ਨੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ, ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਭਾਲ ਵਿਚ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ। ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਰੋਕ ਕੇ, ਅਨੇਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੈਰੀ-ਵਿਜੇਤਾ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਬੋਲੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਦੱਖ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰਾ ਤੇ ਚਿੰਤਤ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ, ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਸੰਦੇਹ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਮਿਲਣਾ ਹੈ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ—" "ਜੋ ਕੁਝ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ ਗਿਆ, ਪੀਤਾ ਗਿਆ, ਡਰਾ ਕੇ ਭਜਾਇਆ ਗਿਆ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਪੀਸ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਾਰੀ ਯਜਨਾ ਸਮੱਗਰੀ—" "ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਹਨਤ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਸੀ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਨੇ ਆਖਿਆ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘੁੱਟਣ ਲਾ ਕੇ, ਦੱਖ ਨੇ, ਭਵ ਤੋਂ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ (ਬਲਦ-ਧਾਰੀ) ਨੂੰ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੱਖ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਦ੍ਵਿਜੋ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਝੁਕ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਇਆ। "ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅੰਧਕ ਦੇ ਵਧਨਹਾਰ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਇੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।